اخلاص، ارزش دهنده عمل على عليه السلام‏

چرا پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند:

«ضربة علىٍ يوم الخندق افضل من عبادة الثقلين»

يعنى پرونده عبادتى تمام جنّ و انسان، از آدم تا قيامت را در يك كفه بگذارند و اين چند ثانيه كار على عليه السلام را در كفه ديگر، عمل حضرت عليه السلام سنگين‏تر است. چرا؟ فقط  اخلاص: زيرا عمل، از مردم، از بهشت و از جهنم آزاد بوده و زلف عمل، فقط به زلف امر پروردگار گره خورده است.

گاهى مى‏آيند و مى‏گويند: آقا! ما چهل شبانه روز بيدارى كشيديم، روزه گرفتيم، گريه كرديم، پس آن وعده‏ها چه شد؟ بايد به آنها گفت: عمل شما از نظر اخلاص، عارى است. چه كردى كه چيزى از پروردگار مى‏خواهى؟

دو ريال به گدا داده‏اى، بعد هم در دل به خدا مى‏گويى: يادت نرود، از هشت بهشت، دو بهشت را براى ما بگذار، پنج بهشت ديگر را به بقيه بده. اين عمل بُرد ندارد. توقع داريم كه مردم بيايند و بگويند: آفرين، عجب كارى كردى! واقعاً نمونه ندارد، بَه بَه.

برادران! يك ساعت در خودمان فرو برويم، ببينيم اشتباه‏هاى ما از كجا است؟

در روايات، مشهور است كه وجود مبارك امام زمان عليه السلام وقتى سيصد و سيزده نفر مخلص در عالم پيدا شد، ظهور ايشان به شب نمى‏رسد. همين كه به او خبر بدهند كه شما سيصد و سيزده يار داريد، ديگر حرام است كه در غيبت باشد. ما در كره زمين چقدر دعاى ندبه و كميل خوان داريم؟ امشب سيصد ميليون نفر شيعه، احيا مى‏گيرند، يعنى در اين سيصد ميليون نفر، سيصد نفر پيدا نمى‏شود؟ نه، نمى‏شوند. شوخى نيست. پس كجاى كار ما خراب است؟