دستور دين به تراحم بين مردم‏

خدا در اكثر آيات قرآن، وقتى كه آيه را مى‏خواهد ختم كند، با دو صفت ختم مى‏كند: «أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ»  يا صفت‏ «هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ» «2» يا «أَنَّ اللَّهَ سَمِيعُ‏ بَصِيرٌ» «3» يعنى با چشم خود كه دارى مى‏بينى، ده سال است كه همسرت مانند يك كلفت بى‏حقوق، دارد براى شما و بچه‏هايت زحمت مى‏كشد. شما خانم! با چشم‏هايت مى‏بينى كه همسرت بيرون از خانه، با اين شهر شلوغ و آلوده، چگونه براى اداره امور زندگى تلاش مى‏كند. مواظب باش! حرف‏هايى كه از بيرون مى‏شنوى، با آنچه ديده‏اى مقايسه كن، تا معلوم شود كه حرف‏ها بى‏ربط است، پس گوش نده، تلخ نشو، رشته مهرورزى را پاره نكن.

خدا سميع و بصير است؛ هم مى‏شنود و هم مى‏بيند. در قرآن حرف ما انسان‏ها را كه مى‏زند، همين دو صفت را ذكر مى‏كند:

«إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنهُ سَمِيعَاً بَصِيرًا»

ما به شما گوش و چشم داديم، هر چه شنيدى، اگر ديدى و ديده با شنيده مطابق بود، باور كن. اما اگر ديده با شنيده مطابقت نداشت، شنيده را ملاك قضاوت قرار نده. شنيده‏ها را جستجو كنيد تا برسيد به اين كه نود و نه درصد شنيده‏هايتان دروغ است: «سَمعُونَ لِلْكَذِبِ»  شما گوش شنوا براى دروغ‏ها نباشيد. تازه ديده‏ها هم تا اندازه‏اى درست است. همه ديده‏ها هم كه صد در صد درست نيست.