دعاى راه گم كرده را پاسخ مى‏دهند

«عطار» در منطق الطير روايت مى‏كند:

«شبى حضرت روح الامين در سدرة المنتهى قرار داشت، شنيد از جانب خداى مهربان نداى لبيك مى‏آيد، ولى ندانست اين لبيك در جواب كيست. خواست شايسته شنيدن لبيك را بشناسد، در تمام آسمان و زمين كسى را نيافت. ملاحظه كرد از پيشگاه حضرت حق پياپى جواب لبيك مى‏رسد.

دوباره نظر كرد اثرى از چنان بنده‏اى كه سزاوار مقام جواب باشد نيافت، عرضه داشت: الهى، مرا به سوى بنده‏اى كه پاسخ ناله‏اش را مى‏دهى راهنمايى كن.

خطاب رسيد: به خاك روم نظر انداز. نظر كرد ديد بت پرستى در بتخانه روم در حالى كه چون ابر بهار مى‏گريد بتش را صدا مى‏زند.

جبرئيل از مشاهده اين واقعه در جوش و خروش آمد، عرضه داشت: حجاب از برابرم برگير، كه چگونه است كه بت پرستى بت خود را ستايش مى‏كند و او را به زارى مى‏خواند و تو از روى لطف و رحمت جوابش را مى‏گويى، خطاب رسيد:

بنده‏ام دلش سياه شده به اين خاطر راه را گم كرده، ولى چون مرا از كيفيت راز و نيازش خوش آمد جواب مى‏گويم و به پاسخش لبيك مى‏سرايم تا به اين وسيله راه را پيدا كند. در آن هنگام زبان او به خواندن خداى مهربان گشوده شد!!» .