بعد از آن، يك روز جمعه، من براى اولين بار با گروهى آشنا شدم كه حدود 20 سال از عمرم را با آنها گذراندم. خدا رحمتشان كند! 14- 15 نفر بودند كه الان همگى از دنيا رفتهاند. فقط خدا مىداند كه اينها كه بودند و چگونه بودند. واقعا اهل نماز و ذكر و اهل اشك بودند؛ واقعا اهل شناخت حلال و حرام بودند و خيلى راحت حرام را درك مىكردند؛ واقعا اهل دعاى عرفه بودند. يادم هست روز عرفه مىرفتند در كوهها مىنشستند و دعا مىخواندند و گريه مىكردند. زن جوان مرده را ديدهايد چطور گريه مىكند؟ (عرب به اين كار مىگويد نال ثكل). آنها اينطور عرفه مىخواندند و گريه مىكردند و با عرفه و ندبه و ذكر و نماز بازى نمىكردند.
نكته ديگر اينكه در ميان اين جمع كسى بود كه حضور حضرات معصومين را درك مىكرد؛ يعنى گاهى همانطور كه مثل سيل اشك مىريخت مىگفت: بوى حضرت سيد الشهداء با بوى حضرت زين العابدين، يا امام رضا، عليهم السلام، دارد مىآيد. بعد هم مىگفت به اين دليل؛ و نشانى مىداد.