در روزگاران قديم، عطارى زندگى مىكرد كه چشم شاگردش چپ بود و يكى را دو تا مىديد. روزى، به شاگردش گفت: برو آن شيشهاى را كه لب طاقچه دكان است بياور! شاگر رفت و دستخالى برگشت و به استاد گفت: كدام شيشه را بياورم؟ گفت: يك دانه شيشه كه بيشتر آنجا نيست، همان را بردار بياور. شاگر رفت و دوباره پرسيد: كدام را بياورم؟
چهار پنج بار اين ماجرا تكرار شد تا اينكه بالاخره عطار گفت: پسرجان، هر كدام را كه دلت مىخواهد بردار، اما ديگر پيش من نياور، بزن زمين و بشكن. شاگر هم شيشه را از طاقچه برداشت و به زمين زد. عطار گفت: حالا آن يكى را بياور؟ گفت: حالا ديگر شيشهاى نيست!
چپچشمها و دوبينان همين بىدينان و بىقلبها و بريدگان از خدايند كه يكى را دوتا مىبينند و در نهايت، آن يك دانه را هم مىزنند مىشكنند و چيز ديگرى در زندگى برايشان باقى نمىماند. بعد، در قيامت هم سوال مىكنند چرا بايد به جهنم بروند؟ خداوند نيزهمان طور كه گذشتدليلش را نابينايى و ناشنوايى و نافهمى و كورى حسهاى باطنىشان عنوان مىكند:
«هم قلوب لا يفقهون بها و لهم اعين لا يبصرون بها و لهم آذان لا يسمعون بها».
بويايى اين افراد بوى خوش مجالس خدا و بوى بد مجالس گناه را استشمام نمىكند و چشمشان حقيقت اشيا را نمىبيند. درحالىكه پيغمبر اكرم وقتى جلسات علم و معرفت و اخلاق را مىديد مىفرمود:
«روضة من رياض الجنة».
يعنى مكانى كه در آن طالبان علم و معرفت نشستهاند باغى از باغهاى بهشت است. اين حقيقت اين نوع مجالس است و اگر خدا پرده را كنار بزند، قطعا معلم و متعلّم خودشان را وسط بهشت مىبينند.