سيماى خوبان در قرآن‏

قرآن كريم سرنوشت خوبان و بدان عالم را از زندگى دنيا تا قيامت بيان مى‏كند؛ مثلا، درباره زندگى دنيايى خوبان مى‏فرمايد:

«من عمل صالحا من ذكر و انثى فهو مؤمن فلنحيينه حياة طيّبة».

از مردوزن، هركس كار شايسته انجام دهد درحالى‏كه مؤمن است، مسلما او را به زندگى پاك و پاكيزه‏اى زنده مى‏داريم و پادششان را، بر پايه بهترين عملى كه همواره انجام مى‏داده‏اند، مى‏دهيم.

يا درباره لحظه مرگشان در آخرين آيات سوره مباركه فجر مى‏فرمايد:

«يا أيتها النفس المطمئنة. ارجعى إلى ربك راضية مرضية. فادخلى فى عبادى. و ادخلى جنتى».

اى جان آرام گرفته و اطمينان يافته، به سوى پروردگارت، درحالى‏كه از او خشنودى و او هم از تو خشنود است، بازگرد. پس در ميان بندگانم درآى. و در بهشتم وارد شو.

جالب اين است كه حتى خود ملك الموت، جبرئيل، ميكائيل، و اسرافيل نيز با چنين ندايى نمى‏ميرند و اين مرگ ويژه بندگان خاص خدا در اين كره خاكى است و مرگ خاصى است كه بعضى از سالكان راه خدا مى‏گويند در كام انسان چيزى شيرين‏تر از آن وجود ندارد.

عالم برزخ اينان نيز به فرمايش رسول خدا باغى از باغ‏هاى بهشت است:

«روضة من رياض الجنة».

قيامتشان هم آن‏طوركه در قرآن توصيف شده از هر جهت نيكو و پسنديده است:

«وجوه يومئذ ناعمة. لسعيها راضية. فى جنة عالية. لا تسمع فيها لاغية. فيها عين جارية. فيها سرر مرفوعة. و أكواب موضوعة. و نمارق مصفوفة. و زرابى مبثوثة».

در آن روز چهره‏هايى شاداب و باطراوت‏اند. از تلاش و كوشش خود خشنودند. در بهشتى برين‏اند. در آن‏جا سخن لغو و بيهوده نشنوند. در آن چشمه‏اى روان است. و در آن‏جا تخت‏هايى بلند و باارزش قرار دارد. و در كنار چشمه‏هايش قدح‏ها نهاده شده است. و ديگر از نعمت‏هايش بالش‏هايى پهلوى هم چيده براى تكيه زدن بهشتى‏هاست. و فرش‏هايى زربافت و گسترده كه روى آن مى‏نشينند.

امير المؤمنين درباره مرگ و زندگى پس از مرگ خوبان در خطبه متقين مى‏فرمايد: اگر عمق اين آيات براى كسى معلوم شود و در آن عالم بر او گشوده گردد، لحظه‏اى در اين دنيا نخواهد ماند:

«ولولا الاجل الذى كتب لهم لم تستقر أرواحهم فى أجسادهم طرفة عين شوقا إلى الثواب، و خوفا من العقاب».

اگر دست خدا روى روح آنان نباشد كه روحشان را در بدن نگاه دارد، به اندازه يك چشم بر هم زدن روحشان در اين قفس نمى‏ماند و بدن را رها مى‏كند و مى‏رود؛ زيرا در ميان اين خاك‏وخل و اين همه كرم كه در لجنزار دنيا مى‏لولند و اين همه حيوان وحشى كه به صورت آدميزاد دارند زندگى مى‏كنند نمى‏توان زندگى كرد.