كلامى درباره نماز شب‏

دريغم مى‏آيد حال كه اين حكايت را آوردم درباره نماز شب كلامى نگويم. درست است كه نماز شب مستحب است ولى كسى‏كه پاسى از شب گذشته از خواب دل مى‏كند و اين يازده ركعت را مى‏خواند معلوم است عاشق خداست و با او پيوند دارد. انجام واجبات مهم است و بهشت و جهنم انسان به آن‏ها بستگى دارد، ولى به جا آوردن مستحبات اجبارى نيست. براى همين، كسى‏كه عمل مستحبى را انجام مى‏دهد يك قدم از ديگران به خدا نزديك‏تر است و حال بهتر و معرفت بيشترى دارد. از طرفى، نديده‏ام خدا در قرآن مجيد اين‏قدر كه به نماز شب بها داده به عمل مستحب ديگرى بها بدهد و مثلا بگويد اگر كسى هفت بار سعى و صفا و مروه مستحبى به جاى آورد خوب است، درحالى‏كه درباره نماز شب كه وقتش از حدود ساعت يازده و پانزده دقيقه شب شروع مى‏شود تا دو دقيقه مانده به اذان صبح مى‏گويد:

«تتجافى جنوبهم عن المضاجع يدعون ربهم خوفا و طمعا و مما رزقناهم ينفقون. فلا تعلم نفس ما أخفى لهم من قرة أعين جزاء بما كانوا يعملون».

ملازم بستر استراحت و خواب نيستند، بلكه پهلوهايشان از خوابگاه‏هايشان‏ دور مى‏شود، درحالى‏كه همواره پروردگارشان را به علت بيم از عذاب و اميد به رحمت و پاداش مى‏خوانند و از آنچه آنان را روزى داده‏ايم، انفاق مى‏كنند. پس هيچ‏كس نمى‏داند چه‏چيزهايى كه مايه شادمانى و خوشحالى آنان است به پاداش اعمالى كه همواره انجام مى‏داده‏اند، براى آنان پنهان داشته‏اند.

يعنى پاداش اين يازده ركعت را براى هيچ ملك، جن، و انسى معلوم نكرده‏ام و جز خودم هيچ‏كس ميزان و كيفيت آن را نمى‏داند. اميدوارم همين كلام كوتاه انگيزه‏اى باشد براى همه ما كه خود را در زمره دوستداران نماز شب و به‏جا آورندگان آن قرار دهيم.