به دام و دانه نگيرند مرغ دانا را

 تنها كسانى‏كه شهوتشان از جنس شهوت گربه و سگ و خوك و ديگر حيوانات است، با يك اشاره ابرو با اندكى ناز تحريك مى‏شوند.

يوسف‏صفتان جاى ديگرى زندگى مى‏كنند و دل در گرو كس ديگرى دارند، لذا زليخاى نفس زورش به آن‏ها نمى‏رسد و نمى‏تواند آن‏ها را هيجان‏زده كند.

نتايج اين تحول نيز معلوم است. يعنى وقتى دل تبديل به يوسف شد، انسان در انتخاب‏ها، نشست و برخاست‏ها، گفت‏وشنودها و ساير اعمالش دقيق مى‏شود. لاجرم، به قول امام زين العابدين، عليه السلام، يا يا راهى مجالس علم مى‏شود يا مجالس توبه يا مجالس مناجات. يا مى‏رود عيادت مريض، يا مى‏رود ديدن مظلوم، يا مى‏رود براى يارى دادن به افتاده، يا مى‏رود مكه يا زيارت ابى عبد اللّه الحسين و ساير معصومين.

اين راهى است كه صاحب چنين دلى در پيش مى‏گيرد و وقتش را بيهوده و در هر مجلسى و با هر جماعتى هدر نمى‏دهد. دليلش اين است‏ كه خدا در اين كشور خيمه زده و اين دل ديگر منزلگاه انبياء و اولياء خدا شده است:

«آمن الرسول بما أنزل إليه من ربه و المؤمنون كل آمن باللّه و ملائكته و كتبه و رسله لا نفرق بين أحد من رسله و قالوا سمعنا و أطعنا غفرانك ربنا و إليك المصير».

پيامبر به آنچه از پروردگارش به او نازل شده ايمان آورده و مؤمنان همگى به خدا و فرشتگان و كتاب‏ها و پيامبرانش ايمان آورده‏اند و براساس ايمان استوارشان گفتند: ما ميان هيچ‏يك از پيامبران او فرق نمى‏گذاريم. و گفتند:

شنيديم و اطاعت كرديم. پروردگارا، آمرزشت را خواهانيم و بازگشت همه به سوى توست.

خداوند كريم، انبياء و اولياء او، و قرآن‏همه به يوسف باطن توجه دارند نه به فرعون. براى همين، سرانجام او را با همه سپاهيان و دوستدارانش غرق و هلاك مى‏كنند.