ويژگى دوم مومن: صبر

امير المومنين بعد «مشغول وقته» از صفت «شكور» ياد مى‏كند، ولى من در اين‏جا صفت صبور را مقدم داشتم تا قطعه نابى را دراين‏باره بيان كنم.

اگر از لغت‏شناسان عرب درباره معناى صبر سوال كنيم، خواهد گفت صبر به معنى حبس نفس است؛ يعنى خود را در مدار ايمان به خدا نگه داشتن و به هيچ وجه از اين مدار بيرون نرفتن. اين معنى واقعى صبر است. پس صبر اين است كه تحت هيچ شرايطى با خدا سرگرانى نكنيم و رشته محبت او را پاره نكنيم؛ مثلا، در حال فقر و غنا يا هجوم مشكلات و مصائب يا حتى در حال شادمانى و سرور ارتباطمان را با خدا قطع نكنيم. وقتى مردم با ما بد مى‏شوند و بدون داشتن حجت شرعى آبرويمان را مى‏برند، با خدا و عبادت قهر نكنيم. اين صبر است و اجر عظيمى هم دارد و عملى در قرآن نيست كه براى آن دو اجر قرار داده شده باشد مگر براى صبر :

«أولئك يؤتون أجرهم مرتين بما صبروا و يدر أون بالحسنة السيئة و مما رزقناهم ينفقون».

اينان به علت صبرى كه مى‏كنند و بدى مردم را با نيكى و خوبى خود دفع مى‏كنند و از آنچه به آنان روزى كرده‏ايم انفاق مى‏نمايند، دوبار پاداش داده مى‏شوند.