فرازی از مناجات خمس عشرة - ترجمه حضرت استاد حسین انصاریان

خدايا،پياپى آمدن كرمت،بر پا داشتن سپاست را از ياد من برد،و فراوانى بخششت مرا از شمارش ستايشت درمانده‏ ساخت،و در پى هم آمدن احسانت مرا از ياد اوصاف نيكت بازداشت،و پشت هم رسيدن نعمتهايت مرا از گسترش خوبيهايت درمانده نمود،اين است جايگاه آن‏كه به برازندگى نعمتهاى تو و در برابر آن به كوتاهى خود اعتراف دارد و به‏ زيان خود به سستى در بندگى و هدر دادن نعمتها گواهى مى‏دهند و تويى دلجو،مهربان،نيكوكار كريم،كه خواهنده‏اش را محروم‏ نمى‏كند،و آرزومندش را از درگاهش نمى‏راند،به آستانت فرود مى‏آيد بار اميدواران،و در درگاه‏ رحمت تو مى‏ايستد آرزوهاى عطاخواهان،پس آرزوهايمان را با محروميت و نااميدى روبرو مساز،و جامه نااميدى و دورى از رحمت را بر ما بپوشان،