آثار شوم اختلافات انسان در مسالك‏

بشر از ابتداى پيدايش تا اين زمان كه سال هزار و سيصد و هشتاد و هفت شمسى هجرى و بيست مارس دو هزار و هشت ميلادى را مى‏گذراند به خاطر روى‏گردانى از توحيد، و دچار بودنش به انواع معبودهاى باطل، و آلوده بودنش به شرك و اختلافات مسلك‏ها نه اين كه سودى نبرده، بلكه همواره در خسران به سر برده و به سوى تباهى پيش رفته، و رذائل اخلاقى را به جاى فضائل اخلاقى قرار داده و در سنگ‏دلى و بى‏رحمى و درندگى و غارت‏گرى و توحش و بربريت گوى سبقت را از همه حيوانات و چهارپايان و درندگان برده است.

وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ:

سوگند به عصر كه انسان همه سرمايه‏هاى هستى خويش را تباه نموده و به باد داده است.

لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ ....

آنان را نيروى فهم و دريافت است ولى دنبال فهم حقايق نيستند و ديدگانى است كه به وسيله آن نشانه‏هاى حق را نمى‏بينند، و گوش‏هائى است كه با آن سخن خدا و پيامبران را نمى‏شنوند، آنان مانند چهارپايان بلكه گمراه‏ترند.

حق و حقيقت كه اختلاف‏پذير نيست، پس اين اختلافات و تقسيم شدن ملت‏ها به زورگو و زورپذير، استعمارگر و استعمار شده، و اين جنگ‏هاى خانمان‏سوزى كه روى انسان را سياه كرده، و تاريخ را به لكه ننگ آلوده بر اساس چه انگيزه‏اى است؟

قرآن مجيد رمز اختلافات و انگيزه اين همه پراكندگى و تشتت را در پيچ و خم هواپرستى و خودخواهى و شرك و جدائى از توحيد، و حاكميت طاغوت و بت‏ مى‏داند، و عقيده دارد تجاوز انسان از مرز توحيد كه عامل اتحاد و هم‏بستگى، و سبب وحدت و محبت، و منشأ همزيستى مسالمت‏آميز است مسبب اين كشمكش‏هاى ظالمانه و جنايات بى‏شمار، و خيانت‏هاى غير قابل جبران است.

إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ وَ مَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِآياتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسابِ:

قطعاً آئين حقيقى كه همه پيامبران مبلغ آن بودند نزد خدا اسلام است كه همه بشريت با اعتقاد و عمل به آن ميتواند در سلامت همه جانبه به سر ببرد، و اهل كتاب درباره آن اختلاف نكردند مگر پس از آن كه آنان را نسبت به حقانيتش آگاهى و بينائى حاصل شد، منشأ اين اختلاف در ميانشان تجاوز از مرز حقايق و حسد نسبت به عباد خدا بود، و هر كس به آيات خدا كفر ورزد، و منكر اسلام الهى گردد بداند كه خدا حسابرسى سريع است.

«اگر ما برنامه‏هائى كه پيامبران پيشنهاد كرده‏اند، و هدف‏هاى تربيتى آنان را مورد تحقيق و بررسى قرار دهيم بهتر مى‏توانيم در اين بررسى كوتاه به نتيجه برسيم كه برنامه پيامبران ايجاد روح تعاون و وحدت كلمه در ميان جوامع انسانى، و مبارزه با تجاوز به حريم استقلال و آزادى و حقوق ديگران است و اين خود نشان مى‏دهد كه اسلام ارائه شده پيامبران نه تنها براى ايجاد مرز در ميان جوامع بشرى طلوع نكرده، بلكه بخاطر در هم شكستن ديوارها و از ميان بردن مرزها پديد آمده‏اند، و نيز اگر هدف‏هائى را كه قرآن كريم براى بعثت انبيا بيان كرده است بررسى كنيم، اعتراف مى‏نمائيم كه اسلام يگانه عامل وحدت و هماهنگى است، و اين خود يكى از بزرگ‏ترين اهداف سفيران الهى را تشكيل مى‏دهد.

قرآن در موردى هدف پيامبران را تعليم و تربيت مى‏داند و مى‏گويد: از علل بعثت انبيا اين هدف، مقدس و با ارزش است و براى تحقق آن از جانب حق مأموريت يافته‏اند.

بشر پس از قرن‏ها به اين حقيقت پى برده كه آموزش و پرورش از جمله وسايل ارتقاى او به سوى كمال است و بهمين خاطر بزرگ‏ترين و مهم‏ترين تشكيلات در هر ممكلت متمدنى به اين منظور تأسيس يافته است.

قرآن در مورد ديگر هدف پيامبران را مبارزه با ظلم و ستم و تجاوز و بيدادگرى و احقاق حق مظلوم از ستم‏پيشگان مى‏داند و مى‏گويد:

لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ .....

خداوند پيامبران را با بينات و كتاب و قوانين حكيمانه فرستاد تا مردم به عدالت قيام كنند و بر اساس قسط و انصاف زندگى نمايند.

روش است كه رواج ظلم و توسعه ستم‏گرى و مرگ عدالت و دادگرى و وجدان و انصاف، ريشه حيات و تمدن انسان را مى‏خشكاند و يقيناً زرق و برق ظاهرى و نقش و نگارهاى ساختمانى و طول و عرض خيابان‏ها، و استعمال الفاظ فريبنده و جشن‏ها و سرورها نمى‏توانند دردى را دوا كنند.

قرآن از ديگر اهداف انبيا را ريشه‏كن كردن اختلافات مى‏داند، كاروان انسانيت به مثل مانند وسيله نقليه‏اى است كه گروهى به طور دسته‏جمعى آن را به جلو مى‏رانند، و اگر اين گروه اختلاف كنند و هر كسى آن را به يك طرف سوق دهد، از حركت به سوى هدف باز مى‏ماند و دچار وقفه مى‏گردد، انتظار حركت و پيشرفت به سوى هدف با بودن اختلاف و چند دستگى انتظار بى‏جا و توقعى واهى و باطل است، فقط در سايه تسليم به اسلام كه دين حقيقى خداست، و توجه قلبى به توحيد، و قرار گرفتن در گردونه يكتاپرستى و يكتا نگرى است كه اختلافات خطر زا ريشه‏كن مى‏شود، و اختلالات روانى، و كينه‏ها و دشمنى‏هاى بيجا و جنگ اعصاب خاتمه مى‏يابد، و افسانه اختلافات نژادى و قومى و مسلكى كه سبب جنگ‏هاى خانمان‏سوز و هزاران ترور شده از ميان مى‏رود، و در سايه توحيد و دين‏دارى آسايش روحى و فكرى و امنيت فردى و خانوادگى و اجتماعى نصيب جامعه انسانى مى‏شود.» «1» آرى منشأ همه اختلافات كه سبب بروز انواع مفاسد و جنايات، و ستم‏كارى‏ها و تجاوزات است غفلت از توحيد، و دورى از خدا، و روى آوردن به طاغوت و پرستيدن بت‏هاى بى‏جان و جاندار و در يك كلمه كفر و شرك است.