پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

 اشتياق به مرگ

اشتياق به مرگ

 در شهرى منبر مى‏رفتم ، مى‏ديدم بزرگوارى كه مرا دعوت كرده بود ، روزى چند بار از بازار به خانه مى‏آيد و دوباره مى‏رود . به او گفتم : شما چرا چند بار به بازار مى‏روى و مى‏آيى ؟ سخت نيست ؟ گفت : نه ، چون پدرم بالاى هشتاد سال دارد ، بدنش خشك شده و سه سال است كه در رختخواب به حالت نشسته افتاده است . من روزى چند بار ، صبح و بعد از ظهر مى‏آيم و خدمت ايشان زانو مى‏زنم ، مى‏گويم : كارى نداريد ؟ او را به حمام و دستشويى مى‏برم ، غذا در دهانش مى‏گذارم ، لباسش را عوض مى‏كنم و او را نوازش مى‏كنم .

 متدين واقعى و رفقاى خدا ، اهل اين كه پدر و مادران را به مراكز معلولين و خانه سالمندان ببرند ، نبوده و نيستند . خدمت به آنها را بالاترين عبادت مى‏دانند . اين‏ها خودشان در حال مردن هستند ، حال انسان آنها را در خانه سالمندان بگذارد تا در آنجا به غربت و غصه عجيبى دچار شوند و دق كنند ؟

 به او گفتم : مرا نزد پدر خود ببريد . رفتيم . به آن پيرمرد گفتم : حال شما چگونه است ؟ گفت : بسيار خوب . گفتم : چه مى‏كنيد ؟ گفت : سه سال است منتظر رفيقم هستم . گفتم : رفيق شما كيست ؟ گفت : ملك الموت .

 سه سال است كه ديگر هيچ كارى از دستم برنمى‏آيد و جزء افراد مسافر آخرت هستم . چشمم به اين درب است كه بيايد ، تا مرا ببرد . اين‏ها را بدون اين كه ذرّه‏اى بترسد ، مى‏گفت . از باب وظيفه اسلامى به او گفتم : آيا وصيت‏نامه دارى ؟ گفت : بله . اما من وصيت كتبى ندارم ؛ يعنى هيچ چيزى ننوشته‏ام ، بلكه وصيت عملى نوشته‏ام .

 اين منطقه ما منطقه كشاورزى است . من سه دختر و دو پسر دارم . چند قطعه زمين گندم كارى ، يك باغ و اين خانه را دارم . آنها را بين دختران و پسران مطابق با قرآن تقسيم كرده‏ام و ثلث مال خودم را مسجد ساخته‏ام . من با خلق هيچ حسابى ندارم و با خدا نيز حسابم را تسويه كرده‏ام ؛ سهم خمس و زكات مالم را داده‏ام ، يكبار به مكه و دوبار به كربلا رفته‏ام و سالى يكبار نيز به مشهد مشرف شده‏ام . فقط منتظرم ملك الموت مرا به بهشت برساند .

منبع
  • پایگاه عرفان