خود را از حلال محروم مكنيد

اميرالمؤمنين (عليه السلام) وارد مسجد شد، به‏مردى فرمود استر مرا نگه‏دار، آن مرد در نبود حضرت مولا دهنه استر را بازكرد و با خود برد، على (عليه السلام) درحال بيرون‏آمدن از مسجد دو درهم آماده فرمود تا به عنوان مزد زحمت به آن مرد بدهد، استر را بدون دهنه ديد، دو درهم را به خدمتكارش داد و فرمود دهنه‏اى براى اين مركب بخر، خدمتكار همان دهنه‏بند را از دزد به دو درهم خريد در حالى كه او را نمى‏شناخت، آنگاه به محضر على (عليه السلام) آمد، حضرت تا دهنه را ديد فرمود:

انَّ الْعَبْدَ لَيَحْرِمُ نَفْسَهُ الرِّزْقَ الْحَلالَ بِتَرْكِ الصَّبْرِ وَلايَزْدادُ عَلى ما قُدِّرَ لَهُ.

عبد، خود را از رزق حلال به خاطر بى‏صبرى محروم مى‏كند، ولى از اندازه‏اى كه از جانب حق براى او مقدر شده چيزى بيشتر به او نمى‏رسد.

***