انسان دور از حق، هيزم نسوز جهنم

در سوره جن مى‏فرمايد: اين اسكلت استخوانى

 « فَكَانُواْ لِجَهَنَّمَ حَطَبًا »

هيزم جهنم است، هيزم نسوز هم هست.

 « لاَ يَمُوتُ فِيهَا وَ لاَ يَحْيَى »

اگر كسى باور نكند كه اين اسكلت تبديل به هيزم نسوز مى‏شود، بايد كوره‏ها را ببيند، خاك نسوز، آجر نسوز، طناب نسوز، نخ نسوز، آتشى كه شش هزار درجه در كوره ذوب آهن و مس است، خود كوره را نمى‏سوزاند. با آن حرارت شديد و هجوم قوى.

استخوانهاى انسانِ پوچ و پوك شده هم هيزم جهنم است، ولى هيزم نسوز، با اين كه آتش جهنم قدرت شديدى دارد.

در دعاى كميل اميرالمؤمنين با اشك چشم گفت:

 « هذا ما لا تقوم له السموات و الارض »

 اين آتشى است كه آسمان‏ها و زمين در مقابل او مقاومت ندارند، نابود مى‏شوند. ولى اين استخوانهاى پوچ و توخالى، هيزم نسوز جهنم است. او بايد فرمان بدهد كه بسوز و خاكستر شو، اما فرمان صادر نمى‏كند.

در قرآن هم نمونه مى‏آورد؛ ابراهيم عليه‏السلام را در آتش دنيا انداختند، من به آتش گفتم:

 « كُونِى بَرْدًا وَسَلَـمًا عَلَى إِبْرَ هِيمَ »

براى ابراهيم، خنك شو و امنيت ايجاد كن. نمى‏خواهم ابراهيم را بسوزانى.

تو كارت سوزاندن است، اما اين را نسوزان. در قيامت هم به كل استخوانهاى اهل جهنم مى‏گويند: بسوزيد، ولى نابود نشويد. قرآن مجيد مى‏گويد: كسى كه رحمت خدا را در دنيا بدرقه خود ندارند، فعاليتها و كوشش‏ها و عرق ريختن‏ها و سر بالا و سرازير دويدنها، زحمت‏هايش براى خودش و زن و بچه و ديگران، باطل شدنى است. ولى اين سه حقيقت باعث مى‏شود كه رحمت خاص و فيوضات حق را جلب كند و به عمل ارزش فوق العاده بدهد.