برگشت اثر خوبى و بدى آدم و حوا

و اما يك نمونه از خوبى؛ حضرت آدم و حوا در آن باغى كه آنها را قرار دادم، فريب دوز و كلك و بند بازى و زبان بازى ابليس را خوردند. خداوند فرمود: از همه ميوه‏ها بخوريد، الا اين درخت. ابليس آنها را فريب داد و گفت: به خدايى كه ما را آفريده، اگر از اين ميوه بخوريد، در اين باغ دائمى مى‏شويد، اين كه به شما گفته‏اند نخوريد، براى اين است كه دائمى نشويد. اين‏ها نهى من را يادشان رفت. اگر خدا گفت نخوريد، حالا همه عالم هم بيايند قسم بخورند كه مشروب خوب است، من مى‏گويم حرام است. هر چه هم برايت قسم بخورند، بگويند: به صلاح تو است.

خداوند به آدم و حوا مى‏فرمايد: بيرون برويد، اما در برابر من هر دو ادب نشان دادند و تكبر نكردند، به پيشگاه من آمدند.

من در هيچ آيه‏اى از قرآن، ادب را بارزتر از اين آيه نديدم: 

 « قَالاَ رَبَّنَا ظَـلَمْنَآ أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَ تَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَـسِرِينَ »

هر دو با هم گفتند: اى مالك ما، اى صاحب اختيار ما، اى مدبر امور ما، اقرار داريم كه ما با دست خودمان به خودمان بد كرديم. اين تواضع و ادب است. نگفتند: خدايا ما را بيامرز، گفتند: الهى اگر ما را نيامرزى ـ چون دست تو است، مى‏توانى بيامرزى، مى‏توانى هم نيامرزى ـ و به ما رحم نكنى، هر دوى ما وجود خود را نابود كرديم.

من در مقابل ادب اين‏ها چه جوابى بدهم؟

« فَتَلَقَّى ءَادَمُ مِن رَّبِّه كَلِمَـتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ »

 ربوبيت من در كلمات جلوه كرد. كلمات چه بود؟ امام باقر  عليه‏السلام مى‏فرمايد: هر دو مى‏گفتند:

 «لا اله الا انت سبحانك اللهم و بحمدك عملت سوءً وظلمت نفسى فاغفر لى و ارحمنى و انت ارحم الراحمين»

ربوبيت من در اين كلمات تجلى كرد و به نور تبديل شد. نور به جان هر دو تافت، و شد توبه. وقتى توبه كردند، توبه هر دو را قبول كردم:

« إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ »

من بسيار توبه‏پذير و مهربان هستم.