ارزش عشق به پاكان

در سوره آل عمران آدرس داده است:

 « لِلَّذِينَ اتَّقَوْاْ »

براى كسانى كه به طور نسبى به پاكى رسيده‏اند، حالا وحشت نكنيد كه پاكى ابراهيم  عليه‏السلام را از من بخواهند، نه، نسبى؛ پاكى سلمان كه به وزن پاكى اميرالمؤمنين  عليه‏السلام نبود. هر كسى حدى دارد.

در روايت آمده: بچه‏ها در كوچه بازى مى‏كردند، پيامبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله تكيه داد و بازى بچه‏ها را تماشا كرد. يك مرتبه ديدند پيامبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله دويد و يكى از اين بچه‏ها را درآغوش گرفت و بوسيد و دست به سر و صورتش كشيد، گفتند: كيست؟ فرمود: اين در كوچه هم‏بازى حسين  عليه‏السلام است، دنبال حسينم كه مى‏رفت، خاك پاى حسينم را برمى‏دارد و به خودش مى‏مالد، و اين در كربلا با حسين من شهيد مى‏شود.

پاكى، دل را به سوى معشوق مى‏كشد، اگر چه او را نديده باشد؛ بنابراين مى‏گوئيم: خدايا! ما كه حسين  عليه‏السلام تو را نديديم، اما هر سال مى‏بينى كه برايش چه كار مى‏كنيم؟ ما هم اگر او را ديده بوديم، دنبالش به كربلا مى‏رفتيم. ما حسين تو رانديديم، اما هر وقت اسمش را مى‏شنويم، دلمان مى‏شكند، گريه مى‏كنيم. ما هم به اين شكل دنبال پاكى هستيم.

خدا مى‏فرمايد: براى حسين گريه كنيد، انبيا و ائمه  عليهم‏السلام براى او گريه كردند.ماهيان دريا و مرغان هوا گريه كردند. اين گريه بايد تا قيامت بماند. اين گريه عبادت و اعلام عشق است. حسين جان! ما تو را مى‏خواهيم، تو روزى خاص خدا به پاكان عالم هستى. آن كسى كه از تو فرارى است، خبث باطن دارد و درونش خراب است. اگرچه آن هم اگر تلاش كند و از خدا بخواهد مى‏تواند توبه كند و پيش شما بيايد.