اين نشنيدن نه اين كه طرف مقابلش حرف مىزند و او صدا را نشنود. نشنيدن يعنى قبول نكردن.
چشم هم ابزار ديدن است. خدا درب اين چشم را مىبندد، يعنى چشم، يكى از اعضاى رابطهگير با حقايق عالم است، رابطه نمىگيرد. مىبيند، ولى از ديدنش منفعت الهى نمىبرد.
اين معناى اوليه آيه به بعضىها دلچسب نيست كه اين بيچاره چه تقصيرى دارد؟ اگر تو مىگويى و او دريافت نمىكند، خود خدا مىگويد: جلوى دريافتش را گرفتهام. جلوى دريافتش را نگيرد تا حقايق را بگيرد.
اما اينجا گوش نمىدهد، يعنى قبول نمىكند. خود خدا مىگويد: جلويش را گرفتهام، دست بردارد تا او هم قبول كند، يا از طريق ديده رابطه با حقايق نمىگيرد، خود خدا مىگويد: من چشمش را بستهام.
اينها كسانى هستند كه سواد زياد و علم سرشار و مطالعه ندارند. دنبال واقعيات نرفتهاند، در حالى كه آدمهاى خوبى هستند.
از زمان حضرت آدم تا الان، خدا درب دل كسى را بر روى فهم حقايق نبسته است. از اول پروردگار كريم عالم با كسى برخورد منفى نداشته است. شروع برنامههاى الهى نسبت به انسان در امور معنوى با رحمت الهى است، چنانچه در امور مادى با رحمانيت پروردگار مىباشد.