تقابل حرص و قناعت‏

و حرص، آبى است كه جريان و سيلان او از منفذهاى غضب الهى است، چنان كه قناعت و توكل آبى است كه جريان آن در منافذ رحمت است، چون طلب دنيا از طريق حرص مذموم شارع است و مغضوب خداوند.

حضرت امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد:

سيلانش از منافذ غضب است و چون طريق تحصيل روزى از روى قناعت ممدوح است، بلكه عبادت است، جريانش از منافذ رحمت است، حاصل آن كه حسن و قبح مسبب، تابع حسن و قبح سبب است، اگر سبب حسن است و ممدوح، مسبب هم حسن است و اگر قبيح است مسبّب هم قبيح است.

بنده تا وقتى از نور يقين محروم نشود، دچار حرص نگردد، نمى‏شود با يقين به وعده‏هاى دوست، آدمى دچار اين صفت خسيس و اين سم مهلك گردد.

يقين، در قلب پاك عبد زمين اسلام و آسمان ايمان است و اين زمين و آسمان همان است كه اگر نصيب كسى شود تمام درهاى بركت در دنيا و آخرت به روى او باز مى‏شود.

بياييد با تمام هستى از تمام بندهاى اسارت هوا و ابليس خود را آزاد كنيم و از زندان آشپزخانه دنيا و رختخواب شهوت به فضاى باز ملكوت سفر كنيم و آنچه را بايد بيابيم و ببينيم در آنجا بيابيم و ببينيم و آن طور كه بايد، لذت حقيقى حيات و خوشى واقعى زندگى را دريابيم.

          دلا تا كى سر گفتار دارى             طريق ديدن و كردار دارى‏

             ظهور ظاهر احوال خود را             ظهور ظاهر اظهار دارى‏

             اگر مشتاق و دلدارى و دايم             اميد ديدن دلدار دارى‏

             زديدارت نپوشيدست ديدار             بدين ديدار اگر ديدار دارى‏

             سليمان نيستى تا هم چو گبران             زهستى بر ميان زنّار دارى‏

             دلا تا چون سنايى در ره دين             طريق زهد و استغفار دارى‏