نيت كار خير

يك وقتى فقرا به خدمت پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله آمدند و گفتند: اين كه در قرآن مى‏گويد: اگر كسى در راه خدا يك درهم بدهد

 « فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا »

 ما هم دلمان مى‏خواست داشتيم تا مى‏داديم و ده برابر برمى‏گشت، اما نداريم.

پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله فرمودند: شما ناراحت نباشيد، از حالا به بعد هر وقت حوصله كرديد، درست و با توجه بگوييد:

 «لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظيم»

 خدا مثل آنها ده برابر به شما ثواب مى‏دهد.

پول ندارى، زبان كه دارى. با قلم، با زبان، كارى از دستت برنمى‏آيد، به مردم محبت كن.

اين فقرا بيرون آمدند و به پولدارها گفتند: خيال نكنيد ما از شما عقب افتاديم. پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به ما فرموده است كه بگوييد:

 «لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظيم»

 از آن ثوابها كه خدا به شما داده، به ما هم مى‏دهد.

پولدارها گفتند: ما هم پول مى‏دهيم، هم «لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظيم» مى‏گوييم.

اين‏ها دوباره به مسجد رفتند، گفتند: يا رسول الله! كار خراب شد. ما به اين‏ها گفتيم، اين‏ها گفتند: ما هم اين كار را مى‏كنيم.

پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله فرمود: آنها وظيفه‏شان

 «لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظيم»

 نيست. آنها با اين ذكر چيزى نصيب‏شان نمى‏شود. بلكه با پول دادن به آن ثواب مى‏رسند.

پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله فرمود: ماه رمضان افطارى بدهيد، ولو با يك ليوان آب. حالا يك ميليونر به مسجد بيايد، كترى را از شير آب پر كند و در ليوان بريزد و به مردم بدهد، اين افطارى دادن نيست. اگر بخواهد افطارى بدهد، بايد هر چقدر مى‏تواند مستحق شرعى را دعوت كند، سفره افطار بياندازد، افطار مفصل هم بدهد، اين وظيفه او است، نه اين كه نيم كيلو خرما بگيرد و به مسجد بياورد و جلوى مردم بگيرد، بگويد: آقا! بفرماييد افطار كنيد! ثوابش را ما ببريم. كدام ثواب؟

معلوم است كه وظايف هر كس جا به جا دارد؛ وظيفه همه ما با همديگر فرق مى‏كند. همه مسئوليتها و برنامه‏ها متوجه يك نفر نيست. اسلام تقسيم بين همه ما است.

آن كسى كه قدرت دارد و مى‏تواند، بايد اداى تكليف كند، و آن كسى هم كه مى‏تواند، بايد حلال و حرام خدا را به مردم بگويد. اگر بگويد: مردم! كتاب برداريد و بخوانيد، اين اداى تكليف نكرده است. ما بايد بدانيم كه چه وظيفه‏اى داريم، همان تكليف را انجام بدهيم.

خيلى از تكليف‏ها را اگر ما انجام ندهيم، ديگر قضا ندارد، وقتى زمانش گذشت، ديگر قضا نمى‏توان كرد.