بها دادن خدا به بدن انسان واقعى

 1 ـ چشم پوشى از حكم قطعى

صريح آيات قرآن كريم است: مسافر نمازش شكسته است، اين قانونى كلى
است، اما من از اين قانون كلى به خاطر اين ظرف از آبِ آن چشمه پر، چشم مى‏پوشم و مى‏گويم: از هر كجاى دنيا سفر كردى، وارد حرم امام حسين  عليه‏السلام شدى، با اين كه مسافر هستى و بيشتر از ده روز مى‏خواهى بمانى، اما لازم نيست كه نماز خود را شكسته بخوانى، تمام بخوان ؛ چون تو به حقيقت رسيدى و ديگر مسافر نيستى، مقيم هستى. تازه خود حضرت نيست، بلكه در كنار قبر او است، حال اگر به خود او برسى، چه مى‏شود؟ به احترام جايى كه بدن بشرى او دفن است، از قانون كلى دين خودم چشم مى‏پوشم و استثنا مى‏زنم.

اين جنبه بشرى حضرت  عليه‏السلام است، اما جنبه انسانى ايشان تا كجاست؟ امام صادق  عليه‏السلام مى‏فرمايد: تا «عند الله » است، يعنى در كنار خدا. اين جنبه انسانى او است.

اما اگر اين ظرف از آن آب پر شود. خود ظرف نيز به تناسب آن مظروف، ارزش پيدا مى‏كند. لذا در قرآن مجيد مى‏فرمايد:

 « وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَآؤُهُ جَهَنَّمُ »

 اگر كسى در اوج ايمان باشد، اما اين ظرف بشرى را بشكند، تلنگرى به بدن مؤمن بزند، كافر است. ابن ملجم كه با شمشير روح، ايمان و ارزش‏هاى حضرت على  عليه‏السلام را نزد، آنها كه شمشير خور نيستند، بدن شمشير خور است، ابن ملجم جمجمه را شكافت.

پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به اميرالمؤمنين  عليه‏السلام فرمودند: آن كسى كه به فرق تو مى‏زند، به «أشقى الاشقياء » تبديل مى‏شود.