پذيرايى خدا از صابران

در آخرت نيز ما يار، دوست و عاشق شما هستيم. در آن عالم كه: « فِيهَا مَا تَشْتَهِى أَنفُسُكُمْ » هر چه مى‏خواهيد، براى شما آماده است: « وَ لَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ » هر چيزى را درخواست كنيد، آماده است. يك ميهماندار بيشتر نداريد: « نُزُلاً مِّنْ غَفُورٍ رَّحِيمٍ » ميهماندار شما نيز خداى غفور و رحيم است. ميهماندار افراد صابر در قيامت، خود پروردگار است. شما تا كنون ميهمان شخصيت بزرگى شده‏ايد يا نه؟ بعد به خانه مى‏آييد و به ديگران مى‏گوييد: آن شخصيت بزرگ خودش براى من چايى ريخت و آورد، چنين و چنان كرد. به تعبير قرآن مجيد، فخر فروشى مى‏كنيد: « وَ تَفَاخُرُ بَيْنَكُمْ » هر كسى جريان مثبت خود را مى‏خواهد به رخ ديگران بكشد. در كنكور اول شده‏ام، يعنى عكسم را به روزنامه بده. نزد مادر مى‏آيد، مى‏گويد: مادر! روزنامه را مى‏بينى؟ من اول شده‏ام. به همه مى‏گويد. حال اگر شخص بزرگ از كسى پذيرايى كند، مى‏خواهد به رخ همه بكشد. برايم چايى ريخت، كفشم را جفت كرد، تا جلوى درب با من آمد، محبت كرد. حال فكر كنيد خدا ميهمان‏دار انسان شود. خدا چه چيزى كم دارد؟ خيلى آيه جالبى است، مى‏گويد: ميهمان دار شما در مرحله اول « غفور » است. يعنى تمام گناهان شما را مى‏آمرزد. در قيامت به رخ ما نمى‏كشد كه پرونده‏ات خيلى خراب بود. مى‏گويد: راحت باش ! تو را آمرزيدم. امام صادق عليه‏السلاممى‏فرمايد: قبل از ورود به بهشت، ياد گناه را از شما مى‏گيرند، تا ابد ياد نمى‏كنيد كه چه گناهى كرديد، والا در بهشت اگر ناراحت شويد كه آن بهشت نيست.[9]