گم كردن حقيقت در پى كوردلى

آن كسى كه در باطن خود دچار تاريكى دنياپرستى است، قرآن و اميرالمؤمنين  عليه‏السلام را نيز گم مى‏كند. چنان گم مى‏كند كه خيلى راحت و بى‏درد سر بعدش اعلام كرد: من از كارم پشيمان نيستم. شمشيرى به هزار دينار مى‏خرد، هزار دينار نيز مى‏دهد تا شمشير را به زهر آلوده كنند، بعد فرق اميرالمؤمنين  عليه‏السلام را مى‏شكافد و هيچ اظهار پشيمانى نمى‏كند. گفتند: چرا اميرالمؤمنين عليه‏السلام را كشتى؟ گفت: براى اين كه تمام بدبختى‏هاى اين مملكت به خاطر او است، من او را كشتم كه مردم خوشبخت شوند.

يعنى در اين تاريكى، تكليف خود را گم مى‏كند كه نه خدا را عبادت مى‏كند و نه به عمرش كار خير مى‏كند. در راه خدا درهمى انفاق نمى‏كند. خدا در قرآن مجيد از اين طايفه تعبير جالبى دارد:

 « فَقَدْ ضَلَّ ضَلَـلاَ بَعِيدًا »

 همه چيز را گم كرده، گم شدن بسيار دورى. اين تاريكى عامل گناه است.