گروه دوم: آدم‏هاى بلند نظر

كسانى هستند كه سرآمد اين گروه صد و بيست و چهار هزار پيغمبرند. ائمه طاهرين  عليهم‏السلام و اولياى خدا و مردم مؤمن هستند، يعنى آنان كه فهم و بصيرت دارند. چون انبيا  عليهم‏السلام بينائى را از خدا گرفته‏اند. اوليا و اهل ايمان هم بينش را از انبيا گرفته‏اند.

ديد آنان نسبت به جهان با گروه اول فرق مى‏كند. زيرا دنيا را تجارت خانه
مى‏بينند:

« يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى تِجَـرَةٍ تُنجِيكُم مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ * تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَتُجَـهِدُونَ فِى سَبِيلِ اللَّهِ »

 تجارت براى كار مثبت، قدم خير براى خدمت به خلق. در اين تجارتخانه، زندگى خوشى را طى مى‏كنند و هم كارشان پاداش آخرتى دارد. در عالم آخرت كنار منفعت كارشان مى‏نشينند و تا ابد بهره‏مند مى‏شوند. آنان چون خدا را با چشم دل مى‏بينند دنيا را تجارتخانه مى‏بينند. انبيا را معلم مى‏بينند.