يك شب كسى به مسجد دير رسيد، چند سال جاى او صف اول بود وقتى ديد كه امام جماعت اقامه بسته و صفها پر شده و جاى او كسى ديگر ايستاده
بود. او ناراحت شد. بعد به خود گفت: بايد نماز جماعت را اقتدا به عالم عادل كنى و به دستور اهل بيت اين نماز را شركت كنى نماز هم امر پروردگار در قرآن كريم است. مكان مطرح نيست، از اين كه ناراحت شدى معلوم مىشود نمازت عيب دارد. چون مكان تو در نمازت دخالت كرده و در نماز بايد خدا فقط دخالت كند:
« وَ أَقِمِ الصَّلَوةَ لِذِكْرِى »
نماز براى خداست. مردم فردا شب به او گفتند: بيا صف اول، گفت: نه. عيب را زود فهميد كه مكان براى او عيب شده است. قلب زاهد را خدا به بيمارى باطن آشنا مىكند. و نمى گذارد بيمارى و عيب فراگير شود. اين از آثار زهد است.
قلب زاهد چه حالتى دارد؟ مثلا هوا از ضروريات زندگى است. اين هوا وقتى حالت نسيم پيدا مىكند همه مىگويند عالى است. اگر اين نسيم بيشتر شود
تبديل به باد شود، همه مىگويند: چقدر هوا خوب است كه هواى آلوده را جابجا مىكند. اگر باد تندتر شد همه درها را مىبندند و اگر كمى بيشتر شود طوفان مىشود همه چيز را خراب مىكند و كسى خوشحال نمىشود.
زهد يعنى ارتباط قلب با دنيا به اندازه هواى پاك و نسيم باشد. اما اگر علاقه طوفانى شود آدم رباخوار و رشوه خوار و غاصب مىشود. روز روشن بيت المال را مىخورد.
قلب زاهد يعنى قلبى كه ميل او به دنيا زير درجه طبيعى است. نمىگذارد به حد طبيعى برسد. اگر از حد طبيعى بالاتر برود زندگى تكان بخورد. آدم هوس مىكند بگويد از راه حلال نشد عيبى ندارد به حرام روى مىآورد، بعد روزى كه آدم مىميرد حق الناس بسيار به گردن اوست، هيچ درد ش نمىآيد ولى درآخرت عذاب مىكشد.
حالت قلب اين است؛ مواظب باشد هرچه را ديد و شنيد نخواهد. جلوى هوس را بگيرد. چشم هم چشمى با مردم نكند. آنگاه انسان از نتايج زهد بهرهمند مىشود.