بلد طيب و بلد خبيث

شريکان دزدان که سر کار باشند، هيچ قانوني احترام ندارد. رشوه‎گير که سر کار باشد، هيچ قانوني اعتبار ندارد. بي‌تقوا که سر کار باشد، مردم نباید توقع ختم به خير شدن کاري را داشته باشند.

غلط است که بگويم، رفتم و کارم را انجام ندادند. اصلاً کساني ممکن است سر کار باشند و بافتشان اين است که نبايد کار انجام بدهند. قطعاً اگر شمر کربلا مي‌آمد و دست خالي برمي‌گشت، تعجب داشت. شمر بايد جنايت كند؛ بافتش اين گونه است. حر بن يزيد رياحي هم بايد دست ابي‌عبدالله (ع) را بگيرد و بگويد هر کجا مي‌روي مرا ببر! اگر مي‌خواهيد آرام زندگي کنيد، حقايق را ببينيد و با حقايق زندگي کنيد. کسي که رشوه مي‌گيرد، بايد رشوه بگيرد. اگر نگيرد، جای تعجب است؛ زيرا قرآن مجيد مي‌فرمايد:

(وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذي خَبُثَ لايَخْرُجُ إِلاَّ نَكِداً)

از گياه نجس، پرتقال يا سيب درشت يا خرما يا انگور مي‌خواهيد؟! اين چه توقع غلطي است.