عقل منشأ خير و بركت

هر گاه انسان با کشتي باعظمت عقل که توان دارد تا اعماق همۀ حقايق سفر کند، در آيات قرآن سير كند، می‎تواند خدا را تماشا کند. وقتي آدم در قرآن وارد مي‌شود، مي‌بيند که او زيباي مطلق و زيباي بي‌نهايت است. مي‌بيند او حسن کل است و تمام كارهايش حکيمانه، عالمانه و عادلانه است و انسان مي‌فهمد. سرچشمۀ توليد هر کمبودي و ضرري يا هر تلخي و هر زشتي و نازيبايي، خود انسان بي‌خداست.

(وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ)

هر چه بدي در اين عالم وجود دارد، مولدش تو هستي؛ وگرنه هيچ جاي عالم من، زشتي و كمبود وجود ندارد.