جبرئيل مىآمد خانه حضرت زهرا خادمى مىكرد، مردم مىآمدند هيزم مىآوردند در خانه را آتش مىزدند، چون نمىديدند، نخواستند هم كه ببينند؛ چون اگر مىخواستند كه ببينند، مىديدند! پرده شهوات، هواها، معاصى، غرايز، محرمات باطنى از همه بدتر، حسد، كبر، غرور، ريا، جلوى ديد آنان را گرفته بود.
حضرت در مسجد به ابوبكر، فرمود: اين زخمى كه شما زديد، تا قيامت علاج نخواهد شد! شما خيال مىكنيد امام عصر بيايد انتقام تمام مسائل گذشته گرفته مىشود؟ چطور گرفته مىشود؟ اين همه بعد از سقيفه بىدين شده و مردند! اين همه آدم كش شده و مردند، اين همه زناكار شده و مردند، چطور انتقام گرفته مىشود؟ زمان خودش فقط پر از عدل و داد مىشود، قبل از خودش كه پر از ظلم و جور بوده كه گذشته! گفت: تا قيامت اين زخمى كه زديد خوب نمىشود!
شيخ كاظم عذرى مىگفت: من اصلاً كلمه خليفه در حق آنها استفاده نمىكنم، خليفه در آن زمان على عليهالسلام اميرالمؤمنين بود، الان هم على عليهالسلام و آينده هم على عليهالسلاماست، بعد هم امام حسن عليهالسلام و بعد امام حسين عليهالسلام و... آخرين نفر هم امام عصر عليهالسلام است، امام عصر هم نايب دارد، نايبش هم فقيه جامع الشرايط است! آنها را من خليفه نمىتوانم بگويم، قيامت جواب خدا را نمىتوانم بگويم! چه كسى آنها را خليفه كرده؟ فاطمه زهرا عليهاالسلام فرمود: زخمى كه به من زديد تا قيامت با هيچ دارويى و آهن گداخته شدهاى خوب نمىشود! اين كار خاكيان است، كسانى كه اسير عالم خاك هستند!
اما آنهايى كه اسير عالم پاك هستند، بدن هم دارند، زن و بچه و مغازه و درآمد و لباس و خانه هم دارند، مسافرت هم مىروند، ولى اينجا نيستند! بدن به عبادت خرج مىشود:
« وَ مَا يَسْتَوِى الْأَعْمَى وَ الْبَصِيرُ * وَ لاَ الظُّـلُمَـتُ وَ لاَ النُّورُ »
تاريكىها با روشنى در هيچ چيز مساوى نيست.
« وَلاَ الظِّـلُّ وَ لاَ الْحَرُورُ »
كنار كوههاى البرز باغ ساخته شده، پر از چشمه آب، انواع گلها، بلبلها، هواى بهارى، آنجا با مرداد كوير لوت چه مساواتى با همديگر دارد؟
« وَ مَا يَسْتَوِى الْأَحْيَآءُ وَ لاَ الْأَمْوَ تُ »
زندهها و مردهها با هم مساوى نيستند! نظر حضرت حق از كل موجودات به انسان است و نظر حضرت حق در انسان به دلش است و مردن و زنده بودن هم مال قلب است. دلى كه مرده باشد پروردگار عالم آن دل را دور مىاندازد!
« يَوْمَ لاَ يَنفَعُ مَالٌ وَ لاَ بَنُونَ * إِلاَّ مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ »
يك دلى بايد براى من بياورى، سالم! رنگ حسد نداشته باشد، حسد ظلمت است! غرور، كبر، ريا، حرص، بخل، كينه ظلمت است. ايمان به قيامت، ايمان به قرآن، ايمان به ملائكه، ايمان به انبيا، ايمان به ائمه! ايمانى كه با محبت و عشق خمير شده باشد نور است. اين دل كه رو به حيات مىرود، نور مىگيرد، صاحبش نور مىگيرد، اعضايى كه به اين قلب وصل است نور مىگيرند، بعد از مدتى صاحب اين دلِ زنده، هم ايمان، هم اخلاق حسنه، هم عمل صالح دارد!
اگر صاحب اين دل يك لغزشى هم پيدا كند، بعد از بيرون آمدن از آن غفلتى كه باعث آن لغزش شده، عجيب رنج مىبرد و دائم دنبال اين مىگردد كه رضايت محبوبش را با توبه و تضرع جلب بكند!
« أَوَ مَن كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَـهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِى بِهِفِى النَّاسِ كَمَن مَّثَلُهُ فِى الظُّـلُمَـتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِّنْهَا »
كسى كه دلش مرده ولى حيات به آن دل داده، با كسى كه دلش مرد و نيامد اين دل را حيات دهد، مساوى هستند؟! اين دل لايق نشستن در حريم من است، لايق نشستن در بارگاه من است، اين دل معشوقش فانى شدنى نيست، دائمى و هميشگى است!