بزرگى انسان در ترك گناه است، وقتى گناه را ترك كنى، بزرگ مىشوى. براى حركت به اين معراج إلى اللّه چهار برنامه پيشنهاد مىكنند:
برنامه اوّل: قول صواب، از وقتى كه دهان باز مىكنى تا زمانى كه اين دهان را به كفن مىپوشانند، خلاف حق از دهانت بيرون نيايد.
عيسى بن مريم عليه السلام مىگفت: اگر به پليدترين حيوان بيابان بربخوريم او را با زبان ادب مىرانيم، مهار كردن زبان يك پر حركت براى معراج انسان است.
رسول گرامى اسلام صلى الله عليه وآله در روايتى مىفرمايد:
«عَلَيْكَ بِطُولِ الصَّمْتِ فَإِنَّهُ مَطْرَدَةٌ لِلشَّيْطَانِ»
اگر دهان از حرف ناحق و نابجا و كلام بىمعنا بسته باشد، شيطان از تو فرار مىكند، وقتى محيط زندگى از شيطان خالى باشد، انسان مىتواند حركت كند و به مدارج عالى انسانيت عروج كند.
«وَ عَوْنٌ لَكَ عَلَى أَمْرِ دِينِك»[8]
مىخواهى كمك براى دينت داشته باشى، دهانت را از حرف بيجا ببند.