راه نجات انسان، الگو قرار دادن انبياء در زندگى‏

  در قرآن مجيد، منظور از حيات، مجموعة روابط انسان با آفرينش است. اگر اين مجموعه روابط، مطابق با حيات انبياء خدا باشد، انسان در دنيا مورد لطف و عنايت حق است و در آخرت هم اهل نجات مى‏شود، و اگر اين مجموعه روابط، مطابق با زندگى انبياء نباشد، او دنيايى پر از اضطراب و تضاد پيدا مى‏كند؛ چنان‌كه اكنون پيدا كرده است، و در آخرت هم گرفتار عذاب، درد و رنج مى‏شود، به حدى كه ما فوق آن تصوّر نمى‏شود.

  اين كه به چه علت قرآن مجيد زندگى انبياء را اصيل‏ترين و ريشه‏دارترين زندگى‏ها مى‏داند، قرآن كريم پاسخ آن را در آيات زيادى در يك كلمه خلاصه مى‏كند، كلمه‌اي كه بعد از واژۀ الله، قرآن مجيد مقدس‏تر، مبارك‏تر، مؤثرتر و پرنتيجه‏تر از آن واژه از نظر مصداق خارجى و مفهوم عقلى در واژگان ندارد؛ يعني واژة عبد، و در جايي كه مى‏خواهد پيغمبر اكرم برترين مخلوق خداوند متعال را در عالى‏ترين چهره معرفى كند، او را با اين واژه مورد خطاب قرار مي‌دهد.[23]