پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

وجوب معرفت در مسأله رفاقت‏

وجوب معرفت در مسأله رفاقت‏

انسانى كه به رشد و كمال خود و ادب و تربيت و خير دنيا و آخرتش علاقه دارد و نمى‏خواهد زيان و خسارت و فتنه و فساد، عرصه‏گاه زندگى‏اش را جولانگاه قرار دهد و بر ارزش‏هاى الهى و استعدادهاى انسانى او ضربه مهلك وارد كند، لازم است دوستان حقيقى و رفيقان واقعى را از دشمنان دوست‏نما بشناسد.

براى به دست آوردن اين معرفت و شناخت راهى جز فهم قرآن و روايات اصيل وجود ندارد و براى فهم قرآن و روايات دو راه وجود دارد: يكى ساليانى چند در خدمت دانشمندان و علما براى فراگيرى‏ علوم اسلامى زانو زدن و ديگر شركت در جلسات مذهبى پر بارى كه دانشمندانى بصير و عالمانى متعهد در آن براى مردم معارف الهى را بيان مى‏كنند و مكتب اصيل اهل بيت عليهم السلام را تبليغ مى‏كند.

انسان، هنگامى كه به فهم قرآن و روايات رسيد، از طريق قرآن مجيد به دوستان حقيقى‏اش كه خدا و پيامبران و امامان عليهم السلام و پاكان و اولياى الهى‏اند معرفت پيدا مى‏كند و به حقيقت آگاه مى‏شود كه غير اينان دشمنان دوست‏نما هستند.

بى‏ترديد معرفت، عامل محبت است زيرا انسان هنگامى كه به زيبايى‏ها معرفت پيدا مى‏كند، از درون معرفت، آتش عشق و محبت شعله مى‏كشد و محبت سبب شكل‏گيرى محب از محبوب مى‏گردد.

عاشق، به اين معنا آگاه است كه معشوق در صورتى از عاشق راضى و خوشنود مى‏شود كه ارزش‏هاى وجودى‏اش را در عاشق مشاهده كند.

چرا خداى مهربان در قرآن مى‏فرمايد:

[... إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ‏] .

... يقيناً خدا نيكوكاران را دوست دارد.

زيرا حضرت حق نسبت به همه موجودات و به ويژه انسان، اهل احسان و نيكى است و چون احسان و نيكى به ديگران را در بنده‏اش مشاهده نمايد، به او عشق مى‏ورزد.

و يا چرا در قرآن مى‏فرمايد:

 [... إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ‏] *.

... خدا عدالت پيشگان را دوست دارد.

زيرا حضرت حق نسبت به همه مخلوقات عادل است و چون عدالت را در اخلاق و عمل كسى ببيند و ملاحظه كند كه بنده‏اش نسبت به ديگران عدالت مى‏ورزد، او را مورد محبت خود قرار مى‏دهد.

يا در قرآن مى‏فرمايد:

[... إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ‏] *.

... زيرا خدا پرهيزكاران را دوست دارد.

در هر صورت، انسان پس از معرفت به حضرت حق و پيامبران و امامان عليهم السلام عاشق آنان مى‏شود و از طريق عشق به آنان از ارزش‏هاى آنان رنگ مى‏گيرد و پس از رنگ گرفتن از آنان محبوبشان مى‏گردد.

برابر با همين اصل هنگامى كه انسان پاكان و مؤمنان واقعى را بشناسد، به خاطر زيبايى‏هاى معنوى در آنان، دوستدار آنان مى‏گردد و با رفاقت و همنشينى با آن چهره‏هاى ملكوتى، وجود دوم آنان مى‏گردد و به خير دنيا و آخرت مى‏رسد.

منبع
  • پایگاه عرفان