همنشين پاك، باغبانى هنرمند

دوست و همنشينى كه مثبت است و در راه حق قدم برمى‏دارد و از اخلاق و عمل پاك برخوردار است، هرگز نمى‏تواند نسبت به احوالات و اعمال و اطوار و منش انسان بى‏تفاوت باشد، او به خاطر ايمان و توجهش به قيامت و دلسوزى و مهرش نسبت به دوستش، خود را مسؤول مى‏داند كه دوستش را در برابر خطر فتنه‏ها و وسوسه‏ها و بندبازى‏هاى شياطين و فساد روزگار و طوفانهاى اجتماعى تنها نگذارد و چون سپرى فولاين از او محافظت مى‏كند، وى را در فضاى [تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ] «1» [وَ تَواصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ] «2» مورد لطف خود قرار مى‏دهد و با امر به معروف و نهى از منكر او را از خطرات، نگاه مى‏دارد و چون باغبانى هنرمند وى را در سرزمين حسنات رشد مى‏دهد و به كمال انسانى مى‏رساند.

دوست مثبت و رفيق شفيق، دعوت كننده انسان به سوى خدا و تأمين‏ كننده خير دنيا و آخرت آدمى است زيرا دوست مثبت انسان را به عنوان امانت الهى نگاه مى‏كند و به اين خاطر به احسن وجه امانت‏دارى مى‏كند.

شايسته است به اين حقيقت توجه شود كه ما انسان‏ها جز خدا و پيامبران و امامان و مؤمنان واقعى رفيق مثبت نداريم.

[... وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً].

... و اينان نيكو رفيقانى هستند.

اينان جز خير انسان و آبادى دنيا و آخرت و رشد و كمال و تربيت و به ثمر نشستن وجود او چيزى نمى‏خواهند.

اينان تربيت شده مكتب وحى‏اند كه سرچشمه آن، وجود مبارك ارحم الراحمين است و تربيت شده پيامبرى هستند كه رحمة للعالمين است و تربيت شده اهل بيتى هستند كه كشتى نجات و خزينه دانش و معدن رحمت‏اند.

اينان گِل وجود انسان را با گُل وجود خود به عطر تربيت و رشد و معنويت، خوشبو مى‏نمايند و فضاى حيات انسان را به گلستانى پر از گل‏هاى اخلاق و عمل صالح و عقايد حقه و باورهاى مثبت تبديل مى‏كنند.

ملك الشعراء بهار در تضمين زيبايش به چهار بيت معروف سعدى، اين نكته را چنين مى‏سرايد: