ابراهيم بن عباس مىگويد: هرگز حضرت امام رضا عليه السلام را نديدم كه با سخنش به كسى جفا كند و هرگز نديدم كه سخن كسى را پيش از آنكه به پايان آورد قطع نمايد و احدى را از نياز و حاجتى كه قدرت بر ادايش داشت ردّ نساخت و هرگز پايش را در برابر همنشينى دراز نكرد و هرگز احدى از غلامان و خدمتكارانش را ناسزا نگفت و هرگز نديدم كه آب دهان بيرون بيندازد و هرگز نديدم بخندد بلكه خندهاش تبسم بود.هرگاه به خلوت مىنشست و سفره غذايش را در برابرش مىنهادند، غلامان و حتى دربانان و كارگزاران را براى خوردن غذا با او بر سفرهاش مىنشاندند، در شب كم خواب بود و بسيار شبزندهدار، اكثر شبهايش را از سر شب تا صبح بيدار بود، بسيار روزه مىگرفت و روزه اول و وسط و آخر ماه از او فوت نمىشد و مىفرمود: اين روزه [تمام] روزگار است، صدقه و كار نيك پنهانى او بسيار بود وبيشتر صدقه و كار نيكش در شبهاى تاريك بود. كسى كه گمان كند در فضيلت مانند او را ديده، باورش نكنيد.