معناى رضا در كلام فيض

فيض ، آن شخصيت بزرگ علمى و اخلاقى در كتاب « الحقايق » درباره تحصيل رضا مى‏گويد :انسان بايد بداند هر امرى را كه خداى تعالى در نامه قضاى او ثبت كرده و در موقع مقتضى جارى فرموده به صلاح اوست و انسان عالم به حقيقت نيست و وسيله‏اى براى درك واقعيّت آن ندارد و هرچه غصّه بخورد و اندوهناك شود فايده‏اى ندارد و قضاى الهى را بدين وسيله نمى‏تواند تغيير دهد ، چه آن كه بديهى است ، هر امرى كه مقدّر است موجود مى‏شود و هرچه پرونده تقدير آن امضا نشده پيدا نمى‏گردد .و نيز بلا شك ندامت برگذشته و تدبير و چاره‏جويى براى آينده ، بركت را از وقت سلب مى‏كند و به نتيجه‏اى نمى‏رسد و موجبات شكنجه شخص را فراهم مى‏سازد ، بلكه بايد عاشق حق طورى رفتار كند كه درد و رنج را احساس ننمايد ، مانند آدم عاشق كه در راه رسيدن به معشوق ، هيچ‏گونه خطر و ناراحتى در خود احساس نمى‏كند و نيز علم به پاداش بى‏اندازه خدا ، شدت و زحمت او را خنثى مى‏سازد . چنان كه شخص بيمار ، براى رفع بيمارى خانمان سوز خود از خوردن هيچ‏گونه داروى تلخ طبيعت روگردان نمى‏باشد و شخص بازرگان براى سود تجارت خود تمام خطرات دريا و صحرا را بر خود هموار مى‏سازد و بالاخره كار خود را به خدا كه بيناى به بندگان است تفويض نمايد .امام صادق عليه‏السلام مى‏فرمايد : اخلاق نبىّ اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله اين نبود كه هرگاه چيزى از او گرفته شود ، بگويد اگر غير از اين‏طور مى‏شد ، بهتر بود .يعنى حضرتش در برابر هرگونه قضاى الهى تسليم بود و چون و چرايى نداشت ، وَفَتْحُ الْقَلْبِ فى الرِّضا عَنِ اللّهِ .