پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

حاج میرزا حسین کوه کمره‌ای سالک حقیقی

حاج میرزا حسین کوه کمره‌ای سالک حقیقی

مرحوم حاج میرزا حسین کوه‌کمره‌ای چند ماهی مانده بود که در نجف مرجع تقلید شود و ریاست کل شیعه را بر عهده بگیرد. روزی زودتر از موعد به مسجد‌ رفت که برای شاگردانش درس بگوید. دید که شیخی با عمامه کوچک و عبای مندرسی وارد مسجد شد و در گوشه‌ای به تدریس مشغول شد. چند طلبه هم دور او نشستند و برایشان درس می‌گفت. مرحوم حاج میرزاحسین، کمی به جلسه درس شیخ دقت کرد و دید که این شیخ خیلی عمیق درس‌ می‌دهد، بعد بیشتر دقت کرد و دید که عمق درس او خیلی بیشتر از آن است که او فکر‌ می‌کند.

میرزا فردا زودتر آمد و این مرتبه با کمال دقت درس شیخ را گوش کرد و دید که علم او مانند دریا موج‌ می‌زند و  برای او ثابت شد که این شیخ فقیر از خودش باسواد‌تر است. درس او که تمام شد جلو آمد و سلام کرد و پرسید: آقا اهل کجایید و اسم شما چیست و کجا درس خوانده‌اید؟ او گفت: مرتضی [انصاری] هستم از دزفول و مقداری در دزفول و اصفهان و سپس در کاشان نزد ملا احمد نراقی درس خوانده‌ام.

فردا حاج میرزا حسین که حدود صد شاگرد داشت بالای منبر رفت و گفت: از امروز درس من تعطیل است، چون یک نفر باسواد‌تر از من پیدا شده که در اینجا درس‌ بدهد. من هم احتیاج دارم پیش ایشان شاگردی کنم و از فردا خودم هم جزو شاگردان آن شیخ هستم.

پس سالک صراط مستقیم مزاحم احدی در این عالم‌ نمی‌شود. بلکه با خود می‌گوید: من اگر با بودن شیخ مرتضی انصاری عَلَم مرجعیت را بگیرم درحقیقت مزاحم چهل میلیون انسان شده‌ام و مزاحم خودم هم شده‌ام. کسی که در صراط مستقیم الهی است صاف و مستقیم حرکت‌ می‌کند و مزاحم کسی نمی‌شود، چون احتیاجی ندارد. او رو در روی خودش لقا و قرب و وصال حق را‌ می‌بیند و بعد هم‌ می‌داند که این راه البته خستگی دارد و به آخر جاده که برسد پروردگار عالم خستگی او را با )وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَـراباً طَهُورا([7] برطرف می‌کند.

منبع
  • پایگاه عرفان