شگفتى‏هاى انسان از ديدگاه دانشمندان‏

«كاپيتن» يكى از بزرگترين دانشمندان علم هيئت، پس از اندازه‏گيرى‏هاى دقيق به اين نتيجه رسيده است كه 40 بيليون ستاره منظومه كهكشانى، در فضاى عدسى شكل (سمكها) پراكنده است كه قطر آن مساوى با صدهزار، و ضخامت آن مساوى با ده‏هزار سال نورى است... خورشيد، ماه و منظومه سيارات وابسته به آن، در قسمت محيطى اين فضاى عدسى شكل و نزديك به سطح استوا و در فاصله سى‏هزار سال نورى از مركز آن جا دارد...

فاصله «شعرى» تا زمين 000/ 52 بيليون ميل است، و نور كه در ثانيه‏اى 000/ 186 ميل راه‏پيمايى مى‏كند، براى طى كردن اين فاصله هشت سال وقت لازم دارد، ولى شعرى از ستارگانى است كه به طور نسبى نزديك به زمين قرار گرفته است‏ «1».

و نيز نوشته‏اند: كهكشان ما نسبت به ديگر كهكشان‏ها، چون لكّه ابر كوچكى است. نزديكترين كهكشان‏ها به آن سحابى «المرئة المسلسله» است كه ضخامت آن 000/ 70 سال نورى و داراى صد ميليارد ستاره است.

سحابى «الجبار» را كه با دوربين‏هاى نجومى توانسته‏اند مشاهده كنند، قطر ستاره درون آن 000/ 000/ 000/ 000/ 160 كيلومتر است.

در فراخناى فضا، سحابى‏هايى پراكنده شده‏اند كه تاكنون دورترين آنها به ما 500 سال نورى تخمين زده شده و به وسيله تلسكوپ «مونت ويلسون» كه از قوى‏ترين دورنماهاى كنونى است عكس‏بردارى شده، و در فاصله اين سحابى و ما 100 ميليون كهكشان ديده شده است.

از آنجا كه وسايل تحقيقات كيهانى، جديد و ابتدايى است و از جهت ديگر زمين و منظومه شمسى و كهكشان‏ها و همه اجرام سماوى با سرعت‏هاى مختلف و گوناگون در حركتند و با محدوديت ذهن بشر كه خود و منظومه شمسى و كهكشانى كه در آن به سر مى‏برد، به اندازه ذره‏اى هم نيست؛ اين محاسبات نمى‏تواند مبيّن وضع واقعى آسمان‏ها باشد.