خودشناسى روحى‏

همانگونه كه پيشتر اشاره كرديم منظور از «خودشناسى» شناخت ظاهرى نيست؛ گر چه شناخت ظاهر انسان نيز، داراى بركات و مايه تحريك انسان به سوى فضايل اخلاقى مى‏شود؛ امّا آنچه مورد نظر مربيان حقيقى بشر يعنى رسول گرامى اسلام و اهل بيت عليهم السلام است، معرفت و شناخت به مقام و موقعيت خويش است.

كسى كه قدر و منزلت خويش را شناخت و از جايگاه و موقعيت خويش آگاه شد، با صدور فاكتورهاى عملى به دنبال فتح قلّه‏هاى موفقيّت خويش، راه صد ساله را يك شبه مى‏پيمايد.

با توجه به آنچه ذكر شد «زندگى» يكى از واژه‏هاى مقدسى است كه در پرتو «خودشناسى» قداست و احترام دو چندانى مى‏يابد. با اين وجود آلوده كردن اين نعمت مقدس از محرمات قطعى است كه شديداً از آن نهى شده است. تمام آيات و رواياتى كه پيرامون عذاب و مجازات انسان مطرح شده است دليل بر قداست زندگى است.

قداست زندگى تنها در پرتو «خودشناسى» محقق مى‏شود. كسى كه خود را نشناخت ارزشمندترين سرمايه خود را كه همان زندگى است، خرج امور نامقدس مى‏كند و براى درك لذّت چند ساعته دنيا، عمر خويش را به حراج مى‏گذارد. كسانى كه از مقام و موقعيت خود غافل باشند، در اصل جنس خود ضرر مى‏كنند؛ ضررى كه هرگز قابل جبران نيست.