رابطه انديشه و مشورت‏

مساله باعظمت مشورت از همين نكته ناشى شده و قرآن مجيد بر همين اساس در آياتى چند اهميت مشورت را بيان كرده است. حتى بزرگان دين ما نيز مشورت و استشاره را بر استخاره با قرآن مقدّم مى‏دانند. 

اصولًا، كلمه استخاره، ابتدا در مورد قرآن يا استخاره با تسبيح نبوده است، بلكه از اين‏جا ناشى شده كه فردى در مورد كارى دنيايى يا آخرتى، كه فكرش در آن باره به جايى نمى‏رسيد و بر سر دوراهى بود و عاقبت مساله را نمى‏فهميد، با كسى كه تجربه بيشترى داشت مشورت مى‏كرد و از راه مشورت به نتيجه مى‏رسيد. 

انسان‏ها لازم است در تمام كارها فكر كنند و سپس وارد آن‏ها شوند، به ويژه كارهايى كه يك عمر دامنگير آن‏ها خواهد شد؛ مانند ازدواج، كسب و كار، خريد منزل، برخورد با اجتماع يا حرف زدن. براى مثال، اسلام مى‏گويد: انسانى كه مى‏خواهد با همسر يا بچه‏ها و يا دوستانش حرف بزند و يا با كسى شوخى كند تا او را بخنداند يا خوشحال كند و از كسالت در آورد، ابتدا بايد فكر كند.