پایگاه اطلاع رسانی

استاد حسین انصاریان

وضع عمومى جهان قبل از اسلام‏

وضع عمومى جهان قبل از اسلام‏

هنگامى كه رسول گرامى اسلام مبعوث به رسالت شد؛ عالم گرفتار زلزله اقتصادى بود، كه اركان آن را به سختى مى‏لرزاند، و به طورى كه اگر در دنياى آن روز سرمايه‏اى بود قابل بهره‏بردارى نبود.

آن مرد الهى از همان دريچه نگاه انبيا؛ يعنى بدون توجه به مال و حب جاه و شهوت به جهان نگريست، و انسانيت را در بستر مرگ ديد. آن رادمرد آسمانى‏ مى‏ديد آدميزاد بر اثر ضعف فرهنگ عقلى بر سنگ، آب، درخت، چوب، ماه و ستاره، خورشيد، و چيزهاى ديگرى كه نمى‏تواند نفع و ضرر خود را كنترل كند سجده مى‏نمايد.

آن بيداركننده يگانه ديد انسان انديشه خود را از دست داده و بديهيات را درك نمى‏كند و مسائلى را كه احتياج به انديشه و تفكر دارد، در اثر تغيير برنامه‏هاى فكرى، محتاج به تفكر نمى‏داند، جايى كه بايد يقين كند شك و جايى كه بايد شك كند يقين مى‏نمايد.

ذائقه روح بشر عوض شده بود؛ به طورى كه تلخ را شيرين و بد را خوب و غذاى غير قابل هضم را قابل هضم مى‏دانست، و چون حس معنوى خود را از دست داده بود نسبت به دشمن ستمگر بدبين نبود و دوست اندرزگو را دوست نمى‏انگاشت.

در آن دنياى عجيب گرگان، چوپانِ گوسپندان، و دشمن‏هاى خونخوار قاضى و مجرمان و خيانتكاران آبرومند و اهل ثروت؛ اما افراد شايسته اجتماع از دنيا محروم و به ستمگرى معرفى شده بودند.

در جهان قبل از اسلام، منكرات، معروف جلوه مى‏كرد و عادت‏هاى زشت گريبان بشر را گرفته و نزديك بود انسانيت سقوط كند.

آن حضرت مى‏ديد شراب خوارى سرتاسر جامعه‏هاى آن روز را فرا گرفته، تجاوز به ناموس و قماربازى علنى شده، رباخوارى و غصب اموال ديگران و طمع به مال و ناموس مردم از قباحت و زشتى افتاده است.

رسول خدا صلى الله عليه و آله ديد شاهان و اميرانى بر ملت‏ها حكومت مى‏كنند كه زمين و طبيعت را ملك خود دانسته، و مردم ستمديده را بنده‏گان خود مى‏دانند، و به جاى خداى جهان‏آفرين، ديرنشين‏ها پرستش مى‏شوند.

آن حضرت مى‏ديد اربابان كليسا اموال مردم را بى‏جهت تصاحب مى‏كنند و انسان‏ها را از صراط مستقيم باز مى‏دارند.

در آن دوران شجاعت به خونريزى و كشته شدن، سخاوت به اسراف و تبذير، و مناعت طبع جاى خود را به غرور و تكبّر داده بود. قدرت فكرى بشر كه بايد معطوف مسائل معنوى مى‏شد صرف تردستى و خدعه شده و عقل وسيله ابتكار و اختراع جنايات و ايجاد وسايل شهوت‏رانى شده بود .

در چنين دنياى عجيبى، رسول بزرگ اسلام مأموريت يافت تا براى نجات نوع بشر به پا خيزد، و يك تنه كشتى طوفان‏زده بشريت را به ساحل نجات باز گرداند.

او مأموريت يافت تا روح آدميان را از آن همه آلودگى برهاند، و عقول انسان‏ها را از پس پرده اوهام ظاهر كند، و آدميان را از خواب سنگين غفلت بيدار كرده و با دميدن نسيم وحى، همه را از مستى به هشيارى بازگرداند.

نبى بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله به فرمان خداى متعال به وسيله مقررات عالى اسلامى، سازنده زندگى برتر و بهتر انسان بود، روح انسانيت را از آلودگى‏ها نجات داد، و تمام دشمنى‏ها و كينه‏توزى‏ها و قتل و غارتگرى‏ها را مبدل به دوستى، صلح و صفا نمود.

بنيان اسلام بر پايه برنامه‏هايى استوار بود كه توانست، عالم تاريك را به جهانى نورانى مبدل كند و بشر مرده را زنده نمايد. بديهى است كه اين سازندگى مخصوص به زمان معين و مكان مشخصى نيست؛ بلكه در تمام ادوار و اعصار، اسلام روشنگر محيط و سازنده انسان‏هاست.

منبع
  • پایگاه عرفان