وضعيت مردم در زمان امام عصر (ع)

خيابان‏ها در زمان امام عصر، عليه‏السلام، بزرگ مى‏شوند و براى هر رونده‏اى راه مخصوصى قرار داده مى‏شود. ماشين‏ها و پياده‏ها و موتور سوارها بدون پليس در مسير خود حركت مى‏كنند، چون باطن آنان بر عدالت است. وقتى همه مردم در امور ظاهر و باطن به نيكى خو كردند، نزولات آسمانى و بركات آن نيز افزايش مى‏يابد و به اندازه بارش در پنج قاره زمين باران مى‏بارد:

«يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً».

فعل‏هاى آيه همه مضارع هستند و اشاره به آينده دارند.

«وَ يُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ».

همه مردم عالم ثروتمند مى‏شوند و هيچ كس در دنيا عقيم نمى‏ماند.

«وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً».

رودخانه‏ها لبريز از آب مى‏شوند؛ زمين گنج‏هاى خود را به احترام مردم شايسته بيرون مى‏دهد؛ هوا در همه جا لطيف مى‏شود؛ در بيابان گُرگ با گوسفند لب چشمه آب مى‏خورند؛ و تمام اختلافات و كينه‏ها از بين مى‏رود. در زمان امام دوازدهم، عليه‏السلام، بهشت در زمين نمونه‏اى مى‏يابد.