توصيه قرآن به تفكر

قرآن مجيد به همه انسان‏ها توصيه مى‏كند كه فكر كنند و بعد با اشياء عالم رابطه برقرار كنند. دستور قرآن اين است كه بى فكر و تعقل با چيزى پيوند برقرار نكنيد.

نكته عجيب و مهم ديگر اين است كه قرآن مجيد مى‏گويد: اين‏كه عده‏اى ادعا مى‏كنند حقيقت را نمى‏دانند يا دلشان در پوشش است مقبول نيست. قرآن قبول ندارد كه عقل اين انسان‏ها حركت نداشته باشد، لذا به صراحت سخن آنان را دروغ مى‏شمارد. يعنى هم مى‏دانند و هم مى‏توانند تعقل كنند. ازاين‏رو، آيه‏اى در قرآن مجيد پيدا نمى‏شود كه آنان را فاقد نيروى تعقل بداند. برعكس، معتقد است كه:
«لهم قلوب لا يفقهون بها». 
يعنى ابزار تعقل و فهم را دارند، ولى خودشان دنبال فهم نيستند. چرا كه اگر دنبال كشف حقيقت باشند و درباره آن تفكر كنند، حق بودن‏ پيغمبر و قرآنى كه بر او نازل شده رادرك مى‏كنند و در پيروى از آن‏ها كوتاهى نمى‏ورزند.
مساله عجيب ديگر اين است كه بعضى آيات قرآن معتقدند عده‏اي از مردم حقيقت را درك كرده‏اند، اما چيزى كه نمى‏گذارد به آن اقرار كنند و خود را با آن هماهنگ سازند «تعصب» و «لجبازى» و «تكبر» و «حسادت» است. اين چند علت به صراحت در آيات قرآن آمده است.