زيان رفتار بد مردم به خدا نمى‏رسد

اين نيز سخن امير مؤمنين در نهج البلاغه است:

«و لا تضرّه معصية من عصاه».
يعنى اگر تمام مردم دنيا نيز عصيان كنند و بگويند: خدايا، ما نماز نمى‏خوانيم، روزه نمى‏گيريم، و يك قدم هم براى برنمى‏داريم، ضرر سرپيچى‏شان تنها به خودشان مى‏رسد و براى خدا عصيان آن‏ها ضررى ندارد. اين هم كه بعضى‏ها ژست روشنفكرى مى‏گيرند و مى‏گويند: مگر نمى‏گوييد خدا بى‏نياز است، پس خدا چه نيازى به نماز بندگانش دارد تا ما براى او نماز بخوانيم؟ از اين‏جا نشات مى‏گيرد كه فلسفه واجبات را نمى‏دانند. آن‏ها نمى‏دانند كه انسان‏ها نيازمند به نمازند نه خدا. ما محتاج به اداى حقوق الهى و نيازمند به واجبات هستيم و اين احتياج هم دنيايى است و هم آخرتى.
اگر كسى مؤدب به آداب الهى باشد، تا آخر عمر نه يك وجب زمين از مردم غصب مى‏كند، نه مال مردم را مى‏دزدد، نه دروغ مى‏گويد، و نه هيچ خلاف ديگرى مرتكب مى‏شود؛ زيرا نماز روى زمين عصبى باطل است، خوردن مال غير حرام است، و ... براى همين است كه در هيچ دادگاهى يك شكايت از نمازگزاران واقعى نمى‏بينيم؛ يك پرونده از اولياء خدا وجود ندارد؛ و مردم از دست كسى كه مؤدب به آداب الهى است شكايتى ندارند.