سخنى از امير المومنين (ع)

امير المؤمنين در روايتى فرموده‏اند:

«ان هذه النجوم التى فى السماء مدائن مثل المدائن التى فى الارض».
يعنى ستارگانى كه شب‏ها در آسمان مى‏درخشند، هريك شهرى هستند مانند شهرهايى كه روى زمين وجود دارد.
شنيدستم كه هر كوكب جهانى است جداگانه زمين و آسمانى است. 

كره زمين، به فرموده امام صادق، به اندازه دانه ارزنى است نسبت به حجم آسمان اول. حال، بسنجيم كه با اين قد و قامت روى اين ارزن چقدر به حساب مى‏آييم كه برخى‏هامان باد در دماغ مى‏اندازيم و ژست مى‏گيريم كه مگر خدا به نماز ما نيازى دارد. چرا نياز را به سمت خدا مى‏بريم؟ نياز مربوط به خود ماست نه مربوط به پروردگار. ما نيازمند مؤدب شدن به آداب الهى هستيم تا از گرگ بدتر نشويم و آدم‏وار زندگى كنيم. به قول مولانا:
آخر آدم‏زاده‏اى اى ناخلف چند پندارى تو پستى را شرف؟
ما نيازمند به مقيد بودنيم. زيرا اگر مقيد بوديم، وقتى ميز پشت رياست اداره‏اى مى‏نشستيم، نمى‏گذاشتيم ميليون‏ها يا ميلياردها تومان مال اين مملكت دزديده شود؛ اگر مقيد بوديم، خودمان را درست نمى‏كرديم برويم با زنان نامحرم و دختران مردم رابطه نامشروع برقرار كنيم؛ اگر مؤدب به آداب بوديم، گرگ‏صفت نمى‏شديم. پس، ما نيازمند به مؤدب شدن هستيم، نه خدا. وگرنه خدا چه احتياجى به نماز ما دارد تا برايش مهم باشد كه نماز مى‏خوانيم يا نمى‏خوانيم؟