ابليس دشمن آدمى‏

زيباترين و رساترين كلامى كه به اين حقيقت بسيار عالى دلالت دارد، كلام وجود مقدّس حضرت حق است.

[فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى‏* إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى‏* وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَ لا تَضْحى‏* فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى‏ شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى‏].

پس گفتيم: اى آدم! مسلماً اين [ابليس‏] دشمنى است براى تو و همسرت، پس شما را از بهشت بيرون نكند كه در مشقت و رنج افتى.* قطعاً براى تو [در اين مكان موقعيتى است كه‏] است كه نه‏ گرسنه شوى و نه برهنه گردى.* و نه در آن تشنه شوى و نه دچار آفتاب‏زدگى گردى.* پس شيطان او را وسوسه كرد، گفت: اى آدم! آيا تو را به درخت جاودان و سلطنتى كه كهنه نمى‏شود، راهنمايى كنم؟

سپس قرآن مجيد مى‏فرمايد:

آدم و همسرش به وسوسه اين دشمن غذا را از درخت نهى شده خوردند، تا جايى كه لباس‏هاى بهشتى از تنشان ريخت عورت آنان در نظرشان آشكار شد، آن‏ها خواستند تا با ساترى از برگ درختان خود را بپوشانند، آدم از خدا نافرمانى كرد پس به غوايت افتاد، ولى خداوند مهربان وى را از رحمت بى‏منتهاى خود محروم نكرد، توبه او را پذيرفت.

قرآن مجيد در بسيار از آيات خود تمام فرزندان آدم را همانند پدرشان از ابليس و جنود او كه در لباس‏هاى گوناگونى در زندگى آدميان ظهور مى‏كنند برحذر مى‏دارد و خلاصه پند و درسش اين است كه اين دشمن نابكار و اين موجود خطرناك تنها هدفش به هم ريختن اساس سعادت دنيا و آخرت آدميان است، در اينجا نمونه‏اى از آن آيات الهى را ملاحظه كنيد:

[الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلًا وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ‏].

شيطان، شما را [به هنگام انفاق مال با ارزش‏] از تهيدستى و فقر مى‏ترساند، و شما را به كار زشت [چون بخل وخوددارى از زكات و صدقات‏] امر مى‏كند، و خدا شما را از سوى خود وعده آمرزش و فزونى رزق مى‏دهد؛ و خدا بسيار عطا كننده و داناست‏ .