انكار آيات خدا، نتيجه انس با گناه‏

اين روانكاوى قرآن است:

«ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّواى‏ أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّهِ»
تداوم گناه، شما را به انكار آيات خدا خواهد كشيد؛ يعنى شما را به جايى مى‏رساند كه بگوييد: خدا، نبوت، امامت، قرآن و قيامت دروغ است و روحانيون تمام اين حرف‏ها را براى منفعت خودشان ساخته‏اند.
اگر ما مى‏شد قرآن بسازيم كه اين خيلى هنر است و بايد ما را به عنوان خدا قبول كرد. تداوم گناه كار شما را به اينجا برساند كه در باطن، آيات خدا را منكر شويد.
«اتَّقُوا اللَّهَ وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ»
با گناه گره نخوريد، بر شما واجب است تا وقتى كه زنده هستيد، با تأمل عقلى بنگريد كه براى دنياى بعد خود چه توشه‏اى فراهم كرده‏ايد.
اصلًا كارى، توشه‏اى براى دنياى بعد فراهم كرده‏ايد يا نه؟ آنهايى كه اهل كار بودند، با سه سرمايه وارد دنياى بعد شدند: ايمان، عمل صالح، اخلاق حسنه.
غير از اين نيز از ما نمى‏خواهند.
كسانى كه كار نكردند، بى‏دين، با اعمال كثيف و اخلاق زشت بودند با كسانى كه اهل كار و دقت بودند و براى فرداى خود كار كردند، يكى هستند؟