0 نظر
شرح دعای سی و چهارم
-
تاریخ انتشار25 دى 1388
-
تعداد بازدید1
اشراق: و هرگاه حضرت مبتلا مى شد و يا مى ديد مبتلايى را، اين دعا را مى خواند و اين دعا از براى دفع بلايا و امتحانات نافعست، چه آن رفع موانعست و رفع موانع از جهت محصول مقتضى در كار است كه سالك بى خطر باشد در راه حق، و دعا اينست
«اللهم لك الحمد على سترك بعد علمك» خداوندا، براى تو است حمد كردن بر پوشيدن گناه بعد از دانستن تو، «و معافاتك بعد خبرك» و عفو كردنهاى تو بعد دانش تو، «فكلنا قد اقترف العائبة فلم تشهره» پس كل ما جمع كرده ايم عيب را پس تو شهرت نداده آن را، «و ارتكب الفاحشة فلم تفضحه»و ارتكاب كرده است فاحشه و بديها را پس تو رسوا نكرده اي او را «و تستر بالمساوى فلم تدلل عليه» و پوشانيده است گناه را پس دلالت نكرده اي برو.
«كم نهى لك قد أتيناه» و بسيار نهى كه براى تو به تحقيق كه اتيان كرده ايم او را، و كم خبرية است و بعد آن، رفع و نصب و جر هر سه جايز است، و ابن ادريس به نصب خوانده در اينجا و در كلمات آينده؛ و رفع نيز جايز است ليكن به نظر نرسيده كسى خوانده باشد مثل قول: كم عمة لك يا جرير و خالة. «و أمر قد وقفتنا عليه فتعديناه» و بسيار امر تو كه به تحقيق كه واقف كردى ما را برو پس تجاوز كرديم آن را؛ و ابن ادريس «اوقفتنا» خوانده از باب افعال؛ «و سيئة اكتسبناها» و بسا سيئه و بدى كه كسب كرديم او را، «و خطيئة ارتكبناها» و خطايى كه ارتكاب كرديم آن را، «كنت المطلع عليها دون الناظرين» بودى تو آگاه برو غير از نظر كنندگان و يا نزد نظركنندگان، «و أنت القادر فوق القادرين» و بودى تو قادر برو در بالا قادران، «كانت عافيتك حجابا دون أبصارهم» بود عافيت تو پرده نزد چشمهاى ايشان. عافيت دفع كردن خدا است از بنده، كذا فى الصحاح. «و ردما دون أسماعهم» و سدى نزد گوشهاى ايشان. «ردم» به راء مهمله ى مفتوحه و دال مهمله ى مكسوره به معنى سد است، كذا وقع فى سورة الكهف.
«فاجعل ما سترت من العورة» پس بگردان آنچه پوشانيده اي از عورت ما. الف و لام در «العوره» عوض از مضاف اليه است. «و أخفيت من الدخيلة» و پوشانيده اي از كارهاى بد و باطل، «واعظا لنا» پند دهنده براى ما، «و زاجرا عن سوء الخلق» و منع كننده از بدى خو. أكثر عذاب القبر سوء الخلق و النمية والاستخفاف بالبول. «و اقتراف الخطيئة» و جمع كردن خطا، «و سعيا الى التوبة الماحية» و سعى كردن به سوى توبه و انابت كردن محو كننده ى گناه؛ و ابن ادريس «الناجية» خوانده يعنى نجات دهنده؛ «والطريق المحمودة» و راه ستوده شده
«و قرب الوقت فيه» و نزديك كن وقت را درو يعنى در وعظ و سعى؛ و اين عطف است بر «فاجعل»، و ابن ادريس به ضم قاف و سكون راء مهمله خوانده تا عطف باشد بر «التوبة»؛ «و لا تسمنا الغفلة عنك» و علامت مكن ما را غفلت از ترا، «انا اليك راغبون» به درستى كه ما به سوى تو راغبيم، «و من الذنوب تائبون» و از گناه تائبيم.
«و صل على خيرتك اللهم من خلقك» و رحمت فرست بر برگزيدگان تو خداوندا، از خلق تو، «محمد و عترته الصفوة» كه آن محمد و ذريه او است كه برگزيدگانند. اعراب سه گانه در صاد جايز است. «من بريتك الطاهرين» از مخلوقات تو كه پاكانند، «و اجعلنا لهم سامعين» و بگردان ما را براى ايشان شنوندگان، «و مطيعين» و اطاعت كنندگان، «كما أمرت» همچنان كه امر كردى ما را بر آن اطاعت؛ لقوله تعالى: (أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و اولى الأمر منكم)؛ (نساء: 59) و ابن ادريس «مطيعين» بدون واو خوانده، و در بعضى از نسخ كفعمى در آخر دعا واقع شده كه «يا رب العالمين انك سميع الدعا غفور رحيم».