لطفا منتظر باشید
جستجو در قرآن کریم :
اعمال فیلتر
ترجمه
فهرست مطالب

قرآن کریم - سوره المائدة - جزء هفتم - سوره مائده - صفحه 127

تنظیمات متن
نوع قلم
اندازه قلم
رنگ قلم
نوع قلم
اندازه قلم
رنگ قلم
النساء 
سوره مائده 
الانعام 
قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا وَآيَةً مِنْكَ ۖ وَارْزُقْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ١١٤ قَالَ اللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُهَا عَلَيْكُمْ ۖ فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذَابًا لَا أُعَذِّبُهُ أَحَدًا مِنَ الْعَالَمِينَ ١١٥ وَإِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ ۖ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ ۚ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ ۚ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ ۚ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ ١١٦ مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا مَا أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ ۚ وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ ۖ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ ۚ وَأَنْتَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ١١٧ إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ ۖ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ١١٨ قَالَ اللَّهُ هَٰذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ ۚ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ۚ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ۚ ذَٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ١١٩ لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ١٢٠
عیسی‌‌بن‌‌مریم گفت: خداوندا! ای پروردگارِ ما! برای ما سفره‌ای [پرنعمت] از آسمان نازل کن تا عیدی باشد برای اهل زمانِ ما و نسل آیندۀ ما و نشانه‌ای باشد از سوی تو [بر قدرت بی‌نهایتت]، و به ما روزی عطا کن که تو بهترین روزی‌دهندگانی‌ (١١٤) خداوند فرمود: یقیناً من آن را برای شما می‌فرستم، چنانچه کسی از شما بعد از آن [که سفرۀ پُر از نعمت فرستاده شد] منکر [این عنایتِ خاص و نبوت مسیح] شود یقیناً او را دچار عذابی خواهم کرد که هیچ‌یک از جهانیان را آن‌گونه عذاب نکنم‌ (١١٥) [عرصۀ هول‌انگیز قیامت را به یاد آرید؛] هنگامی که خداوند می‌گوید: ای عیسی بن‌‌مریم! آیا تو به مردم گفتی که من و مادرم را به عنوان دو معبود به‌جای خداوند انتخاب کنید؟! [عیسی] پاسخ می‌دهد: تو [از هر عیب و نقصی] پاک و منزّهی، سزاوار من نیست که آنچه را برایم حق نمی‌باشد [به مردم] بگویم؟! اگر گفته باشم مسلّماً تو آن را می‌دانی، تو از آنچه در باطن من است آگاهی، و من از آنچه در ذات توست نا آگاهم؛ زیرا تو بر همۀ نهان‌ها آگاهی [کامل و جامع] داری‌ (١١٦) من به آنان جز آنچه که به من فرمان دادی نگفتم، [سخنم به همۀ مردم این بود] که خداوندِ یکتایی را بپرستید که پروردگارِ من و شماست. تا زمانی که بین آنان قرار داشتم شاهد [و مراقب عقاید و اعمال] آنان بودم [که به انحراف آلوده نشوند]، چون مرا [از بین آنان به‌سوی خود] برگرفتی، تو خود نگاهبانشان بودی، و تو بر همه‌چیز شاهدی‌ (١١٧) اگر آنان را [به سبب انتخابِ من و مادرم پس از نبود ما به عنوان دو معبود،] عذاب کنی بندگان تو‌اَند، و اگر آنان را بیامرزی [حقِ توست و جای اعتراض نیست؛ زیرا] تویی که توانای شکست‌ناپذیر و حکیمی‌ (١١٨) خداوند [در عرصه‌گاه قیامت] می‌گوید: این روزی است که صِدق صادقان سودشان دهد، برای آنان بهشت‌هایی است که از زیر [درختان] آن نهرها جاری است، همواره در آن جاودانه‌اند، خداوند از آنان خشنود، و آنان هم از خداوند خشنودند، این [خشنودی طرفینی] رستگاری بزرگ است‌ (١١٩) مالکیت و فرمانروایی آسمان‌ها و زمین و آنچه در آن‌هاست فقط در سیطرۀ خداوند است، و او بر هر کاری تواناست‌ (١٢٠)