ما میدانیم که [این مخالفانِ لجوج] می گویند: مسلّماً این [قرآن] را بشری [غیرعرب] به او میآموزد! [چنین نیست که میگویند؛ زیرا] زبان آن [غیر عرب] که آموختن قرآن را به او نسبت میدهید مبهم و نامفهوم است، و این [قرآن به] زبانی گویا و روشن است
(١٠٣)
یقیناً کسانی که [به سبب کبر و لجاجتشان] به آیات خداوند ایمان نمیآورند خدا هدایتشان نمیکند، و برای آنان عذاب دردناکی است
(١٠٤)
فقط کسانی [به خداوند] دروغ میبندند که به آیات خدا ایمان ندارند، و دروغگویان واقعی اینانند
(١٠٥)
کسی که پس از ایمانداشتنش، به خداوند کافر شود [دچار عذاب میگردد،] مگر کسی که [با فشار دشمن] مجبور [به اظهار کفر] شود ولی دلش به [باورهای مبتنی بر] ایمان آرام باشد، اما آنانکه برای کفر سینه گشادهاند خشمی سخت از سوی خدا بر آنان است، و عذابی بزرگ خواهند داشت
(١٠٦)
این [خشم و عذابِ بزرگ] به سبب آن است که زندگی [زودگذر و پایانیافتنی] دنیا را بر آخرت ترجیح دادند، و یقیناً خداوند مردم کافر را هدایت نمیکند
(١٠٧)
اینان کسانی هستند که خدا بر دل و گوش و چشمشان مُهرِ [عدمِ فهم حقایق] زده، و بیخبران واقعی اینانند
(١٠٨)
اینان بیگمان در آخرت زیانکار [واقعی]اند
(١٠٩)
سپس پروردگارت به کسانی که پس از شکنجه دیدن [طاقتفرسا از مشرکان، سرزمین شرک را رها کرده، به سرزمین اسلام] هجرت کردند، آنگاه به جهاد برخاسته و [برای حفظ دینشان] صبر و شکیبایی ورزیدند، [آگاه باش] که مسلّماً پروردگارت نسبت به آنان پس از این[همه ابتلا و ادای تکالیف،] بسیار آمرزنده و مهربان است
(١١٠)