برای آنان نشانهای بزرگ [دیگر از قدرت ما این] است که فرزندانشان را در کشتی پُر [از اجناس و وسایل بر سطح دریاها] جابهجا کردیم
(٤١)
و چیزهای [دیگر] مانند آن برای ایشان [چون اسب، قاطر و شتر]آفریدهایم که [بر آنها] سوار میشوند
(٤٢)
[سلامت کشتینشینان بر روی مایع سیالی چون آب، در گروِ اراده ماست،] اگر بخواهیم غرقشان میکنیم، آنجاست که هیچ فریادرسی ندارند، و [از غرق شدن هم] نجات نیابند
(٤٣)
مگر [اینکه] رحمتی از سوی ما [نجاتشان بخشد]، و تا مدتی [از زندگی] بهرهمند شوند
(٤٤)
چون به آنان گویند: از آنچه [از عذابهای دنیایی] که پیشروی شماست، و آنچه [از عذابهای آخرتی] که دنبال شماست خود را حفظ کنید تا مورد رحمت قرار گیرید. [توجهی به این اخطار مهم نمیکنند]
(٤٥)
هیچ آیهای از آیات پروردگارشان برای آنان نمیآید مگر آنکه از آن رویگردان میشوند!
(٤٦)
چون به آنان گویند: از آنچه خداوند به شما عطا کرده انفاق کنید. کافران [از روی تمسخر] به مؤمنان میگویند: آیا کسانی را اطعام کنیم که اگر خدا میخواست به آنان اطعام میکرد؟ [پس فقر و گرسنگی آنان خواست خداست!] شما [ای بیخبرانِ از خواست خدا! از نظر فکر و اندیشه] جز در گمراهی آشکار نیستید!
(٤٧)
[از روی تمسخر] میگویند: اگر راستگویید این وعدۀ [قیامت و عذاب] کی خواهد بود؟
(٤٨)
ایشان جز یک فریاد مرگبار را انتظار نمیکشند، که آنان را [در کوچه و بازار] درحالیکه سرگرم جدال و مشاجره [در امور مادّی] هستند فرو خواهد گرفت
(٤٩)
که نه میتوانند وصیتی کنند، و نه [اگر بیرون خانه هستند] میتوانند به [آغوش] خانواده خود بازگردند
(٥٠)
[پس از مرگِ همۀ انسانها] در صور دمیده شود، و بیدرنگ همۀ آنان از قبرها بهسوی پروردگارشان میشتابند
(٥١)
میگویند: وای بر ما! چه کسی ما را از خوابگاهمان برانگیخت؟ این [صحنه] همان [واقعیتی] است که خداوندِ رحمان وعده داده بود، و پیامبران [واقعشدنش را] راست گفتند
(٥٢)
[دمیدنِ در صور در شروع قیامت] جز یک فریاد عظیم و سهمناک نیست، که ناگهان همۀ انسانها را به پیشگاه ما [برای حسابرسی] حاضر میکنند
(٥٣)
پس در آن روز به هیچکس ذرّهای ستم روا نمیدارند، و [ای انسانها!] جز آنچه را انجام میدادید پاداش و کیفرتان نمیدهند
(٥٤)