سيف بن حارث جابرى

سيف بن حارث، از ياران جوان سيّدالشهدا عليه السلام بوده است، برخى از متقدمان؛ او را در شمار ياران امام على عليه السلام نيز آورده‏اند. وى پيش از آغاز جنگ در روز عاشورا با شَبيب، از كوفه به كربلا آمد و به امام حسين عليه السلام پيوست. هنگامى كه بسيارى از اصحاب كشته شده بودند و سپاه كوفه به خيمه‏گاه اباعبداللَّه عليه السلام نزديك مى‏شد، سيف با پسرعمو و برادر مادرى‏اش، مالك بن عبد بن سُرَيْع جابرى با چشم اشكبار خدمت امام حسين عليه السلام آمد و اجازه ميدان گرفت. امام عليه السلام فرمود: اى برادرزادگانم چرا مى‏گرييد؟ اميدوارم به زودى از فرط شادى ديدگانتان روشن شود. گفتند: سوگند به خدا برخود نمى‏گرييم. بلكه گريه ما براى شما است كه دشمن شما را محاصره كرده و ما جز جان، چيزى كه در راه شما تقديم كنيم نداريم. امام عليه السلام برايشان دعاى خير كرد و فرمود: اى پسران برادر! براى علاقه و همدردى‏تان، بهترين پاداش پرهيزكاران نصيبتان باد. در اين حال حنظلة بن سعد به ميدان رفت و دشمن را موعظه كرد و در حال نبرد به فيض شهادت نايل گرديد. سيف و مالك در حالى كه متوجه امام عليه السلام بودند به سرعت به سوى دشمن رفته و خطاب به امام عليه السلام گفتند: اى پسر رسول خدا درود و رحمت الهى بر تو باد! امام عليه السلام فرمود: بر شما نيز درود و رحمت الهى باد! آن‏گاه هر دو با مواظبت از يكديگر جنگيدند و به درجه رفيع شهادت نايل گشتند.
  
در زيارت رجبيّه از سيف چنين ياد شده است:
  
 «السلام على سيف بن الحارث»