حكايت مرحوم آخوند كاشى‏

در احوالات مرحوم آخوند كاشى نقل مى‏كنند كه ايشان هر نماز واجبى را كه به جا مى‏آورد، قبل از شروع به نماز تا خروج از نماز غرق در مستى و شادى و گريه و زارى و اشك ريختن بود و تا آخر عمرشان اين گونه نماز خواندن او ادامه داشت، ولى بعد از هر نمازى نماز ديگرى مى‏خواند. يك بار از ايشان پرسيدند كه شما نماز اولتان را با آن كيفيت مى‏خوانيد و نماز دومتان را معمولى و عادى مى‏خوانيد، دليل آن چيست؟ مى‏فرمودند: من كه متوجه نمى‏شوم، اما ممكن است نفس از آن نوع نماز با آن كيفيّت خودش لذتى ببرد و آن لذت نگذارد كه مولاى من آن نماز را روز قيامت قبول كند، من احتياطاً يك نماز ديگر هم مى‏خوانم كه اگر آن نمازها را قبول‏ نكرد، اين نمازها را قبول كند. اين گونه ذخيره مى‏كردند.

اكنون نفس ما در حالتى است كه از عبادت‏ها رنج مى‏برد، خيلى‏ها هستند كه هر روز به تقويم نگاه مى‏كنند تا ماه رمضان تمام شود؟ خيلى‏ها هم بودند كه از اول ماه رجب تا پايان ماه رمضان، نود روز روزه مى‏گرفتند، تازه پيغمبر اكرم روز عيد فطر را كه حرام بود روزه نبودند، ولى در كتاب‏هاى فقهى نوشته‏اند كه شش روز بعد از ماه رمضان منهاى روز عيد فطر را هم روزه مى‏گرفتند كه به حضرت عرض مى‏كردند:

اين شش روزى كه روزه مى‏گيريد، براى چيست؟ مى‏فرمودند: هنوز آماده خروج از ماه رمضان نشده‏ام، هنوز چسبيده به ماه رمضان هستم، هنوز قطع رابطه نكرده‏ام، با اين كه از ماه رمضان هم بيرون آمده بودند، ولى باز مى‏فرمودند كه هنوز رابطه‏ام قطع نشده است. هنوز در ماه رمضان هستم.